Για την Αμαλία
· 27.05.07, 02:44ΜΜ Νίκος ΓενημάκηςΤα δυσάρεστα νέα τα έμαθα από τη μπλογκόσφαιρα. Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια και τους φίλους της Αμαλίας.
Η Αμαλία, πάσχουσα από ένα σπάνιο δυσδιάγνωστο νόσημα, πέρασε μέσα από την δοκιμασία του εγκαταλελειμμένου από το κράτος ΕΣΥ, του ασύστολα κερδοσκοπικού ιδιωτικού τομέα υγείας, του γραφειοκρατικού ΙΚΑ, και των κυνικών και μικρόψυχων εκπροσώπων της ιατρικής συντεχνίας. Η δοκιμασία αυτή την έφθειρε ψυχικά, την έκανε να χάσει την πίστη της στο ιατρικό επάγγελμα, και σε κάποιο βαθμό συνετέλεσε στον πρόωρο θάνατό της.
Στα γραπτά της Αμαλίας αναγνώρισα πολλές από τις νοσηρές καταστάσεις στον τομέα της υγείας στην Ελλάδα, καταστάσεις που γνώρισα (κυρίως) ως φοιτητής Ιατρικής. Σήμερα έχω, ως επί το πλείστον, αφήσει τις καταστάσεις αυτές πίσω μου και εργάζομαι ως γιατρός στη Σουηδία.
Σε αντίθεση με την Αμαλία, πιστεύω πως οι «αλμπάνηδες» είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Γνωρίζω όμως την παθογένεια του συστήματος που αναδεικνύει τους «αλμπάνηδες» και τιμωρεί, θάβοντας ή εξορίζοντας, όσους έχουν την προοπτική να βελτιώσουν την κατάσταση.
Πολλοί Έλληνες συνάδελφοι εδώ στη Σουηδία παίρνουν όρκο πως ό,τι και να γίνει δεν πρόκειται να γυρίσουν για να εργαστούν στην Ελλάδα. Είναι σκληρό και ακραίο να το λέει κανείς αυτό, μιας και η προσαρμογή στη ζωή στη Σουηδία δεν είναι ό,τι πιο εύκολο. Από την άλλη, μόνο η εικόνα των εκατοντάδων ασθενών που σε καθημερινή βάση συνωστίζονται έξω από τα επείγοντα στα εφημερεύοντα δημόσια νοσοκομεία είναι αρκετή για να διώξει οριστικά κάποιον.
Φοβάμαι πως κάποια στιγμή μπορεί, για κάποιο πιθανό λόγο, να γυρίσω και να εργαστώ στην Ελλάδα. Φοβάμαι πως εκεί ως γιατρός θα κληθώ να φέρω σε πέρας έναν ρόλο με τον οποίο εγώ δεν συμφωνώ, ένα ρόλο «μηχανικού σάρκας», απογυμνωμένο από τα ανθρώπινα και κοινωνικά χαρακτηριστικά της Ιατρικής. Φοβάμαι πως, μέσα σε αυτήν την αλλοτρίωση, θα γνωρίσω κάποτε έναν άνθρωπο σαν την Αμαλία, που στο ύστατο στάδιο της δοκιμασίας της, θα έχει καταλήξει στο να με θεωρεί εχθρό, κι εγώ δε θα μπορώ να πω τίποτα.
Ελπίζω, μιας και η αρχή έγινε, ο διάλογος που θα ακολουθήσει να μην αφορά μόνο τους «αλμπάνηδες», αλλά τις νοσηρές καταστάσεις που κάνουν αυτούς τους ανθρώπους να ευδοκιμούν, και έτσι αναπαράγουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα της υγείας στην Ελλάδα.
Δείτε επίσης
- Σχετικό άρθρο στον Όνειρο, με τη συνήθη «αποδελτίωση» της μπλογκόσφαιρας.
* * *
Να 'σαι καλά Νίκο μου για την ευαισθησία σου. Μόλις είδα το άρθρο άνοιξα το link κι είδα τη δύναμη και την αξιοπρέπεια της κοπέλας... Άφησε χνάρι. Κι είναι από μόνο του σημαντικό. Αξίζει να επανέλθει κανείς στην ιστορία της... Μνήμη.
Σήμερα θα σας ενοχλήσουμε.
Χιλιάδες Έλληνες βομβαρδίζουν με μηνύματα διαμαρτυρίας το Υπουργείο Υγείας, Iατρικούς Συλλόγους, βουλευτές και Μ.Μ.Ε., στη μνήμη της νεαρής Αμαλίας Καλυβίνου, που πέθανε την περασμένη εβδομάδα, μετά από χρόνια αγώνα ενάντια στον καρκίνο από τη μία και την παθογένεια του ΕΣΥ από την άλλη.
Η μεγαλύτερη ηλεκτρονική κινητοποίηση που έγινε ποτέ στην Ελλάδα πραγματοποιείται σήμερα 1η Ιουνίου 2007, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών που απαιτούν ικανούς γιατρούς και αποτελεσματική περίθαλψη – χωρίς φακελάκια και γραφειοκρατία. Η ημέρα επιλέχθηκε καθώς συμπληρώνεται μια εβδομάδα από το θάνατο της Αμαλίας, που είχε το κουράγιο να καταγράψει την προσωπική της οδύσσεια στο ηλεκτρονικό της ημερολόγιο, το http://fakellaki.blogspot.com/ .
Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να καταφέρει να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις, θέλοντας να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.
Η διαδικτυακή κινητοποίηση ξεκίνησε τα ξημερώματα και θα διαρκέσει μέχρι τα μεσάνυχτα. Αποτελεί απλώς μια πρώτη αντίδραση καθώς χιλιάδες Έλληνες μπλόγκερς από κάθε γωνιά της χώρας και από το εξωτερικό, συντονίζονται διαρκώς μέσω ίντερνετ και υπόσχονται να συνεχίσουν να διαμαρτύρονται μέχρι να δουν πραγματικά αποτελέσματα.
Περισσότερες πληροφορίες στο: http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
Απερίγραπτα και απάνθρωπα αυτά που μας συμβαίνουν, και όμως αληθινά;
Η ΑΜΑΛΙΑ ΕΦΥΓΕ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ. ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΝΤΑΝΙΑ ΠΟΥ ΕΔΕΙΧΝΕ, ΤΗΝ ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΜΑΘΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΟΡΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΗ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΙ. ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΗΣ.
ΑΝΤΙΟ ΑΜΑΛΙΤΣΑ ΜΟΥ
ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΑΜΑΛΙΤΣΑ
Στο γράφει μια άγνωστη που δεν είχε την τύχη να σε γνωρίσει. Μια κοπέλα της ηλικίας σου. Μια κοπέλα που θα μπορούσε να ήταν στην θέση σου. Κανείς δεν γνωρίζει εάν θα πέσει θύμα “ιατρικού λάθους“΄. Κανείς δεν γνωρίζει εάν θα χάσει μάνα, πατέρα, αδελφό ,παιδί από “ένα λάθος”. Το λάθος που στερεί ελπίδες, το όνειρο για μια ζωή γεμάτη απολαύσεις , την ίδια την ζωή είναι έγκλημα. Υπάρχουν όμως από την άλλη και και γιατροί που είναι για τους ασθενείς “μικροί θεοί”.
Η βασική διαφορά όμως έιναι ότι αυτοί οι γιατροί έχουν ψυχή, έχουν συνείδηση και φιλότιμο. Τέτοιους γιατρούς θέλεις όταν διψάς για παράταση ζωής, για μια ακόμη μέρα χωρίς πόνο, για μια ακόμα μέρα να δεις τον ήλιο να ανατείλει. Η φωνή σου Αμαλία έγινε κραυγή αγωνίας. Και εμείς όλοι που σε γνωρίσαμε έστω και κατ΄ αυτό τον θλιβερό τρόπο σου υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε την προσπάθειά σου. ΝΑ στηλιτεύσουμε την γραφειοκρατία και τα ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ. Για σένα Αμαλία που κατάφερες παρά τον πόνο σου να ΖΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ!!!! Για τον κάθε ένα από εμάς που μπορεί να είναι αύριο στην δική σου θέση!!! Πέγκυ Κ.
Ευχαριστώ όλους/ες για τα σχόλια. Πιστεύω πως καλό θα ήταν αυτά τα σχόλια να μπουν και στο ιστολόγιο της Αμαλίας, όπου θα διαβαστούν από περισσότερο κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της οικογένειας της εκλιπούσας.