Να ανασάνουμε επιτέλους
· 31.05.07, 11:39ΜΜ Νίκος Γενημάκης
Παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος σήμερα, την οποία πραγματικά γιορτάζω. Από τότε που έφυγα από την Ελλάδα, έκοψα το παθητικό κάπνισμα, και πλέον ανασαίνω ελεύθερα.
Στη Σουηδία το κάπνισμα σε όλους τους κλειστούς κοινόχρηστους χώρους απαγορεύεται δια νόμου. Και ο νόμος τηρείται. Δεν διανοείται κανείς να ανάψει τσιγάρο κατά την έξοδο του σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί. Αν κάποιος θέλει να καπνίσει, είναι υποχρεωμένος να βγει έξω. Πώς είπατε; Είναι χειμώνας και έξω χιονίζει και έχει μείον 40; Αυτό είναι πρόβλημα του καπνιστή. Κανείς άλλος από τους γύρω παρευρισκόμενους δεν είναι υποχρεωμένος να υφίσταται τις αρνητικές συνέπειες του καπνού.
Το κάπνισμα από δεύτερο χέρι βλάπτει. Ας μην απατώμαστε. Λυπάμαι για κάθε ασθενή που συναντώ με καρκίνο του πνεύμονα ή/και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (χρόνια, ανίατη, βασανιστική και δυνητικά θανατηφόρα νόσος) εξαιτίας του καπνού. Και λυπάμαι διπλά και οργίζομαι όταν ο ασθενής είναι παθητικός καπνιστής, και χάνει τη ζωή του εξαιτίας κάποιου άλλου, ασυνείδητου.
Δε μου αρέσει να ηθικολογώ, και είμαι ειλικρινά υπέρ της απόλυτης αυτοδιάθεσης του ενήλικου ατόμου. Υπάρχει κανείς που θέλει να αυτοκτονήσει, και θέλει να το κάνει με αργό και βασανιστικό τρόπο; Από μένα έχει το ελεύθερο να αρχίσει το κάπνισμα. Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα με τη συμπεριφορά του να θέτει σε κίνδυνο την υγεία και τη ζωή των άλλων.
Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Το λέμε, αλλά το εννοούμε;
Το παραπάνω επετειακό ποστ (συνοδευόμενο από τη φωτό) το αφιερώνω:
- στις μανάδες που συνδυάζουν κάπνισμα και θηλασμό,
- στους ταξιτζήδες που ρωτάνε «φιλαράκι, πειράζει να καπνίσω ένα τσιγάρο;» την ίδια στιγμή που το ανάβουν,
- στους γιατρούς και τους νοσηλευτές που μετατρέπουν χώρους των νοσοκομείων σε καπνιστήρια,
- στους επιχειρηματίες της διασκέδασης και την αστυνομία, για την άψογη (κάτω από το τραπέζι) συνεργασία τους,
- στους διαφημιστές και στα θύματα της βλαχογκλαμουριάς τους,
- στους περιπτεράδες που πουλάνε τσιγάρα σε ανήλικα παιδιά,
- στις καπνοβιομηχανίες (δεν έχω λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου), και
- στους λαϊκιστές Έλληνες πολιτικούς, που δεν έχουν το στοιχειώδες θάρρος να βάλουν σε εφαρμογή ένα απλό μέτρο χωρίς να τρέμουν το πολιτικό κόστος.
Ο Θεός να μου κόβει χρόνια και να τα δίνει σε σας!.. Γκουχ, γκουχ...
* * *
Εγώ πάλι ήθελα να αναφερθώ/αφιερώσω στη Λιάνα Κανέλλη, η οποία σε όποιο στούντιο/παράθυρο βρεθεί, ανάβει από ενα (...) τσιγαράκι.
Και φυσικά σε όσους της το επιτρέπουν.
Είναι κι αυτό δείγμα πολιτισμού...
Δυστυχώς η ευθύνη απέναντι στον άλλον είναι θεωρητική αλλά το θέμα είναι δίκοπο μαχαίρι. Αν φτάσσουμε στην καταστολή θα ναι μια κλασσική “αμερικανιά” (όπως έχει καθιερωθεί σχηματικά ο όρος, αδικώντας κάποιους σπουδαίους ανθρώπους, αλλά περιγράφοντας έναν τρόπο σκέψης αφιλοσόφιτο άρα ευδόκιμο στις υστερίες)... Ο αγώνας ενάντια στο παθητικό κάπνισμα θα πρέπει να είναι έτσι ακριβώς όπως το θέτει ο Νίκος. Πληροφόρηση, ευαισθητοποίηση και προσωπική ευθύνη.
Μα, Ελένη, τι νόημα έχει να ευαισθητοποιηθώ, ενημερωθώ κ.λπ. εγώ η παθητική καπνίστρια; Εγώ γνωρίζω τους κινδύνους και θέλω να τους αποφύγω πάση θυσία! Πώς μπορώ όμως να το πετύχω όταν παντού και πάντα γύρω μου σε κλειστούς χώρους υπάρχουν καπνιστές;
Εκείνοι είναι επίσης ενημερωμένοι για τους κινδύνους του παθητικού καπνίσματος, αλλά φυσικά στην πλειοψηφία τους επιλέγουν να αγνοούν τους μη καπνιστές. Όταν, λοιπόν, δεν υπάρχει παιδεία και σεβασμός στον συνάνθρωπο, τότε ναι πρέπει να επιβάλλεται… δυστυχώς!