Το σατανικό ποντίκι
· 24.06.07, 02:56ΠΜ Νίκος Γενημάκης
Έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί στο “copyright”, στη βιομηχανία των πνευματικών δικαιωμάτων και τις αρνητικές συνέπειες που προκαλεί στην ανεξάρτητη δημιουργία σε όλον τον κόσμο, είτε αφορά τη μουσική και τον κινηματογράφο, είτε το λογισμικό, είτε άλλες μορφές πνευματικού έργου.
Στη Ρωσία, ένας δάσκαλος σύρεται στα δικαστήρια και καταδικάζεται, γιατί σύμφωνα με το δικαστήριο εγκατέστησε «πειρατικά» Windows στους υπολογιστές του σχολείου του. Στην Αμερική, ανήλικοι καταδικάζονται για ανταλλαγές αρχείων μέσω Διαδικτύου. Στην Ελλάδα πάλι, οι προστάτες των πνευματικών δικαιωμάτων κάνουν εφόδους σε σουβλατζίδικα και ταβέρνες και βάζουν πρόστιμα για ένα ραδιόφωνο που παίζει, για λογαριασμό του σερίφη του Νόττιγχαμ… εεε, συγνώμη, της IFPI.
Μέχρι στιγμής μας λέγανε κάτι οξύμωρο, πως το copyright ένα «μονοπώλιο» που δίνεται στο δημιουργό ως κίνητρο για να συνεχίσει τη δημιουργία… Χωρίς ποτέ να μας έχουν εξηγήσει γιατί το «μονοπώλιο» διαρκεί μέχρι και 90 χρόνια μετά το θάνατο του δημιουργού, ή γιατί η αντιγραφή για προσωπική χρήση ποινικοποιείται και διώκεται το ίδιο αυστηρά με την εμπορική πειρατεία.
Με άλλα λόγια, το μέγιστο όριο των 90 χρόνων υπήρξε το τελευταίο άλλοθι που είχε μείνει στη βιομηχανία των πνευματικών δικαιωμάτων και τους θιασώτες της. Και αυτό το όριο, όμως, πρόκειται πλέον να καταργηθεί με την προτεινόμενη κοινοτική οδηγία IPRED2. Η IPRED2 είναι το προϊόν πολλών αλληλοεπικαλυπτόμενων βαρδιών, με ξενύχτι, ιδρώτα και βαρύ lobbying στη Λιμνούπολη… εεε, στις Βρυξέλλες και ούτε λίγο ούτε πολύ θεσμοθετεί copyright χωρίς ημερομηνία λήξης.
Το αέναο copyright είναι το δώρο που κάνει η ΕΕ στις βιομηχανίες του θεάματος, όπως η Disney, που εδώ και πολύ καιρό επιδίωκε κάτι τέτοιο. Οι χαμένοι της υπόθεσης είναι οι Ευρωπαίοι καταναλωτές, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και οι ανεξάρτητοι δημιουργοί. Στον αντίποδα, οι πολίτες του Διαδικτύου αντιδρούν στο πραξικόπημα του copyright με την καμπάνια CopyCrime, ενημερώνοντας, επιχειρηματολογώντας και αναδεικνύοντας την πολιτική διάσταση του θέματος.
Ενόψει των επικείμενων αλλαγών, θέτουμε ένα ερώτημα στους ευρωπαίους πολιτικούς που προτίθενται να υπερψηφίσουν την IPRED2: Το αέναο copyright ισχύει και αναδρομικά; Και για πόσο; Ή αλλιώς, αν η Disney δικαιούται να είναι κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων του Μίκυ Μάους του 1920, μήπως πρέπει να επανεξεταστεί το ζήτημα της ιδιοκτησίας των πνευματικών δικαιωμάτων του Σέξπηρ, του Ομήρου ή ακόμα και του Ιησού;
(Ευκαιρία να βγάλουμε μερικά εύκολα χρήματα… Κανένας καλός δικηγόρος ανάμεσα στους αναγνώστες;)
Το παραπάνω άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τη στήλη «Νetizen – Πολίτης του Διαδικτύου» της εφημερίδας «Εν Οίκω».
Δείτε επίσης
- Η Ευρώπη δίνει γη και ύδωρ στο ..Μίκι Μάους, του Αστέρη Μασούρα, και
- 5 Ιουλίου: 2 χρόνια μετά από την απόρριψη των πατεντών λογισμικού, από το ιστολόγιο «Πνευματική ιδιοκτησία και δημιουργία».
* * *
Ψάχνω για το αντίδοτο. Μήπως αν οι (σημαντικοί) δημιουργοί αποφάσιζαν να παραιτούνται του δικαιώματός τους όσο ζουν αλλά και μετά θάνατο, θα άλλαζε κάτι;
Το θλιβερό είναι ότι κόπτονται για το copyright κάτι ασήμαντα δημιουργάκια που νομίζουν ότι υπάρχει παρθενογένεση στην Τέχνη. Ολα τα έχουν γράψει κι όλα έχουν ειπωθεί, ανακύκλωση γίνεται.. Ανακύκλωση λέξεων, ήχων, χρωμάτων.. και τπτ άλλο.
Το copyright ωφελεί όχι τόσο τον ίδιο το δημιουργό, όσο τους διακινητές και αναπαραγωγούς του έργου του, καθώς και τους απογόνους του.
Φυσικά, ως απόγονος του Ομήρου, θέλω το κάτι τις μου, ε.. Η Ελλάδα θα θησαυρίσει και θα τρώμε με χρυσά κουτάλια ΑΝ.. :-))
Έτσι ακριβώς είναι, Ροδιά. Δεν υπάρχει παρθενογένεση ούτε στην τέχνη, ούτε στην επιστήμη, ούτε και οπουδήποτε αλλού.
Το αντίδοτο μπορεί να είναι, από τη μια μεριά, οι «ελευθεριακές» άδειες χρήσης όπως οι Creative Commons, συνοδευόμενες απαραίτητα από τη πολιτική δράση ενάντια στο lobby της φεουδαρχίας των πνευματικών δικαιωμάτων.
(Για όσους από μας δεν το κατάλαβαν, εμείς είμαστε οι δουλοπάροικοι...)
[..Copycrime : IPRED2 revisited..]
Ίσως θα πρεπε να βρεθεί τρόπος ενός παγκόσμιου συντονισμού… Γνωρίζετε τίποτε τέτοιο; Τι να πεi κανείς/καμμιά;
Παγκόσμιος συντονισμός υπάρχει.
Οι μπλογκόσφαιρες βοούν. Η ακαδημαϊκή κοινότητα διατυπώνει ανησυχίες. Οι ενώσεις καταναλωτών και βιβλιοθηκών αγωνίζονται. Οι μεγάλες ΜΚΟ (EFF, FSF, FFII) κάνουν συνεχές lobbying.
Αλλά τα λεφτά από την άλλη μεριά είναι πάρα πολλά. Πάντως τα πράγματα έχουν ήδη αρχίσει να μεταστρέφονται εις βάρος του Μίκυ Μάους. Ακόμη και στο σπίτι του, τον WIPO (Παγκόσμιος οργανισμός Διανοητικής Ιδιοκτησίας) έχουν ξεκινήσει προσπάθειες για τη μεταρρύθμιση της πνευματικής ιδιοκτησίας (βλ. Development Agenda)
Σ' ευχαριστώ για την ενημέρωση. Δεν εννοώ μόνο παγκόσμια εικοινωνία και κατακερματισμένα λόμπυ, εννοώ έναν παγκόσμιο αποκλεισμό στην τσέπη τους. Είναι το μόνο που καταλαβαίνουν.
Ο παγκόσμιος αποκλεισμός στην τσέπη τους είναι, κατά την άποψή μου, αυτό που διακυβεύεται… Δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι εταιρείες στρέφονται π.χ. ενάντια στα peer-to-peer δίκτυα και στο διαδίκτυο γενικότερα… (ενώ υπάρχουν έρευνες που ενδεικνύουν «η πειρατεία διαδίδει την μουσική», και τελικά βγαίνουν πάλι κερδισμένοι, αφού περισσότερος κόσμος θα πάει τελικά να αγοράσει τα «προϊόντα τους»).
Έχουν βολευτεί τόσες δεκαετίες με το νταβατζιλίκι στην τέχνη και τους φοβίζει το ενδεχόμενο καλλιτέχνες να γίνονται γνωστοί χωρίς την πολύτιμη μεσολάβησή τους.