Το Μανιφέστο του Επαναστατημένου Άι Βασίλη (2008)
· 01.01.08, 09:16ΜΜ Ελένη Καρασαββίδου-ΚάππαΦέτος δεν θα μοιράσω δώρα. Από πέρυσι σας το είχα πει σε συνεντεύξεις μου σ΄επαναστατικά έντυπα blog. Δεν θ’ αφήσω να μιλούν για μένα σαν το καλοκάγαθο πλάσμα, τον αγαθό, πονετικό παππούλη με τα κόκκινα. Τόσα χρόνια προσπάθεια όχι για να με σέβονται αλλά για να με θεωρούν την πιο γραφική φιγούρα της χριστιανοσύνης «τα ψώνια» που σοβαρά «φέρονται» κι ασόβαρα πράττουν, νυσάφι πια!
Χρόνια το φωνάζω άλλωστε. Η γνώση είναι δύναμη αλλά μονάχα όταν μας οδηγεί στην πράξη. Θυμάμαι όταν πρωτοξεκίνησα να τρέχω σ’ όλα τα παιδάκια του κόσμου δεχόμουν ποικίλες κριτικές από τους Πέτρο και Παύλο που έξυναν τα γένια τους για να κρύψουν την αμηχανία και το χαμόγελο τους, φορείς μιας επαναστατικής ιδεολογίας ισότητας, αγάπης και έμπρακτης προσφοράς κάποτε! Χαμογελούσα εγώ κάτω απ τα γένια! Αυτοί μπορούσαν να κρίνουν έχοντας αράξει στο απυρόβλητο του Παραδείσου, πιστοί στην γραμμή, στην γραφή, και στη μη εμπλοκή με το ασύνορο εκεί έξω. «Πιστοί», μα άπιστοι στην φλόγα της άμεσης προσφοράς όπως ήταν το ετήσιο ακτίφ μου! Μα εγώ, αχ εγώ! Μες την τρέλα του ρομαντικού οραματισμού μου μπορεί να τους προξενούσα χαμόγελα, μπορεί να μου προκαλούσα κόπωση κι αρθριτικά, αλλά θα γνώριζα και θα μοιραζόμουν τόσες ψυχούλες και πράγματα, εραστής των αναμνήσεων τα βράδια που γινόμουν «οικόσιτο» σαν τους «από πάνω»!
Ο παράδεισος μπορούσε να περιμένει! Σαν τον λαγό του παραμυθιού θα σταματούσα σε κάθε λουλούδι, θα άγγιζα κάθε πέτρα, κάθε βράχο, θα ένιωθα στην παλάμη κάθε επιφάνεια, κάθε μυρωδιά, θα έβλεπα κάθε πιθανή θέα του ορίζοντα, επιμελής σ’ αυτήν μου την διαδρομή κι όχι σε «έναν» στόχο, την ίδια ώρα που η χελώνα, ανέραστη στις προκλήσεις της ζωής, ένας μέτριος γιάπις «μιας ματαιοδοξίας» κι ενός «εγώ» που δεν έπρεπε να εκτεθεί σε τίποτε και σε κανέναν, με το αργό της τέμπο θα έφτανε ηττημένη μα πρώτη στο τέρμα!
Λένε πως τον άγιο ή τον άνθρωπο τον καταλαβαίνεις στην εξουσία. Όχι ακριβώς! Τον καταλαβαίνεις και στην διαφωνία. Όταν ήμουν παιδί πίστευα πως αν ήμουν καλός κι έντιμος οι άνθρωποι θα τα εκτιμούσαν. Ήταν το πιο μεγάλο λάθος. Αυτό που μου δίδαξε η ζωή είναι πως κάποιοι αυτό δεν σου συγχωρούν. Την ηθική ανωτερότητα. Περισσότερο από ιδεολογίες και θεωρίες, αυτό είναι που τους ξεβολεύει. Κι άβολα δεν θέλει να αισθάνεται κανείς.
Κι έτσι μ’ απομόνωσαν όλοι οι «εν τω παραδείσω» ενταγμένοι και μ’ άφησαν να ζω στα κρύα του Βόρειου Πόλου! Οι αθεόφοβοι δεν κατανόησαν το μεγαλείο της επιλογής μου. Οι ομάδες, οι ίδιοι οι θεσμοί, στο βάθος μοναδικό στόχο έχουν την αυτοεπιβίωση και την απρόσκοπτη αναπαραγωγή τους. Τίποτε προς τα κάτω μα και τίποτε προς τα πάνω, καμιά προσωπικότητα που να δημιουργεί αληθινά στοιχήματα δεν αντέχουν δίχως μάχη, ώστε να μην αντιμετωπίσουν το μειωμένο τους εγώ. Η ετερότητα καταδυναστεύεται από τους ποικίλους «ρατσιστές» κι έχει στο πλευρό της κάποιους ιππότες γενναίους. Αλλά η χρυσή ετερότητα καταδυναστεύεται παντού από την «χρυσή μετριότητα». Κι αυτή η ετερότητα δεν έχει στο πλευρό της κανέναν.
Ε, ναι λοιπόν! Ούτε φέτος θα έμπαινα στον παράδεισο, παρόλο που τα ένσημα μου έφταναν, εφαψίας των έντιμων μεγάλων πεδιάδων του χιονιού. «Ελευθερία ή χλιδή». Αλλά δεν θα έμπαινα ούτε στα σπίτια των ανθρώπων, με τα ξινισμένα μούτρα, την απόλυτη σκέψη, την αγωνία της αυτοδικαίωσης, το εύκολο αραλίκι. Ευχόμουν να ξυπνούσαν την πρώτη Γενάρη κι έντρομοι να έβλεπαν πως η αληθινή πρωτοχρονιά δεν είχε έρθει. Πως ήταν μια ακόμη μίζερη μέρα, ανοικτή στο να ακολουθήσει η μιζέρια της ζωής, που προσπαθούσε να κρυφτεί πίσω από την υπερκατανάλωση και τα ιλουστρασιόν φωτάκια των γιορτών. Θα τους θύμιζα τότε πόσο αλίμονο ήταν να τα περιμένουν όλα από τους άγιους, θα τους βοηθούσα να δράσουν απέναντι στους συνανθρώπους και στον εαυτό τους. Και θα τους οδηγούσα στις πύλες του παραδείσου όχι για να μπουν, αλλά για να βγουν! Με πανό θα τους οδηγούσα απέξω και θα χτυπούσαμε την πόρτα ώστε οι άγιοι Πέτρος και Παύλος να βγουν και ψηφίσματα να τους επιδοθούν! Οι αποστάσεις να μειωθούν κι όλοι μαζί να κάναμε ένα μεγάλο ακτίφ όλον τον χρόνο, δίχως παραμορφωτικά γυαλιά! Και πάνω απ’ όλα θα έβαφα επιτέλους τα μαλλιά!
«Βασίλειε!!!!» ακούστηκε τρομερή η φωνή. «Μην τολμήσεις! Μην τολμήσεις να μην το κάνεις.» Ήξερα ότι ήταν η συνείδηση μου. Η επανάσταση ξεκινούσε!
Άγιος Βασίλης
* * *
Σχόλια στο άρθρο