Φάνυ Λου Χέιμερ
· 04.04.08, 10:22ΜΜ Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα
Η Φάνυ Λου Χέιμερ (Fannie Lou Hamer) είναι μία από τις ηρωίδες μου. Εγγονή ενός σκλάβου, γυναίκα, αμόρφωτη και μαύρη, μεγάλωσε σ ένα αγρόκτημα κοντά στον Μισσισιπή με μόνη κληρονομιά τα χέρια της. Στα 1962, όταν ήταν 44 ετών, κοινωνικοί ακτιβιστές επισκέφθηκαν την μικρή της πόλη και της είπαν ένα μυστικό που της το κρυβαν σ όλη της την ζωή. Είχε ένα συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Να δείξει τι πιστεύει. «Να ψηφίσει». Όταν οι ακτιβιστές των πολιτικών δικαιωμάτων ζήτησαν εθελοντές κι εθελόντριες για την επικίνδυνη αποστολή να περιδιαβαίνουν την επαρχία εγγράφοντας στους εκλογικούς καταλόγους όσους μαύρους ήθελαν να ψηφίσουν, το χέρι της ήταν το πρώτο που σηκώθηκε.
Μόνο γιατί προσπάθησε να εγγραφεί ώστε να χει δικαίωμα ψήφου έχοντας απέναντι της μια συμπαγή, ολοκληρωτική εξουσία που κρυβόταν πίσω από όμορφους λόγους ελευθερίας και δικαιοσύνης… Λοιδωρήθηκε, λασπώθηκε, γραφικοποιήθηκε, εκδιώχτηκε από την φάρμα που έμενε μια ζωή, την πυροβόλησαν, την κακοποίησε η αστυνομία, φυλακίστηκε, αλλά αυτή, όπως και πολλοί άλλοι από το είδος της μες στους αιώνες, δεν παραδόθηκε ποτέ. Είπε αργότερα: «Το μοναδικό πράγμα που μπορούσαν να μου κάνουν ήταν να με σκοτώσουν, και φαίνεται ότι προσπαθούσαν να με σκοτώσουν από λίγο σε όλη μου τη ζωή.»
Αφροαμερικανοί σε πόλεις σαν την δική της σ’ ολόκληρο τον «βαθύ» αμερικάνικο Νότο, άρχισαν να οργανώνουν «αντιστάσεις μη βίας», που περιλάμβαναν μποϋκοτάζ, καθιστικές διαμαρτυρίες, ομιλίες, κι επέστρεφαν πάντα έτοιμοι να εκτεθούν για τα πιστεύω τους, επέστρεφαν πάντα έξω από τα γραφεία για να ψηφίσουν την μια φορά πίσω από την άλλη, άσχετα από το πόσο κινδύνευαν και κακοποιούνταν κάθε φορά.
Η Φάνυ Λου Χέιμερ ίσως είναι περισσότερο γνωστή για την δήλωση που έκανε για την ζωή στις συνθήκες απαρτχάιντ του Αμερικάνικου Νότου: «Φοβάμαι και κουράζομαι να είμαι φοβισμένη και κουρασμένη μια ολόκληρη ζωή!» Αλλά τα λόγια της που μνημονεύω περισσότερο είναι ο ορισμός της για την ελευθερία και την δικαιοσύνη που σπάσαν σαν ορμητικά νερά τα συμπαγή κουτάκια των φιλάρεσκων: «Είναι εκεί που δεν πρόκειται να φτάσουμε ποτέ, εκτός αν φτάσουμε όλοι μαζί.» Και είχε δίκιο!
* * *
Εξαιρετικό!
Καλό Σαββατοκύριακο!