Τα Ματάκια σου με Καίνε γιατί είσαι Μανεκένε...
· 28.03.09, 01:25ΜΜ Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα
Το σκυλάδικο, παράπλευρος πόλος της λαϊκής κουλτούρας που καθρεφτίζει τα συμπαγή στερεότυπα των «ακαλλιέργητων πολλών», είναι μορφή στιχουργικής κυρίως έκφρασης που επιβιώνει και χλευάζει τα γύρω τόσο, που καταλήγει στον αυτοχλευασμό.
Ο κόσμος του σκυλάδικου, ενοχλητικός και φαιδρός, έμπλεος σεξισμού και λαϊκισμού, μα χυδαίος δίχως μάσκα, επιμένει χρόνια να περιγράφει πως ζουν και πως «βλέπουν» τον κόσμο συσσωματώσεις του πληθυσμού, (περιστασιακά ενωμένες ομάδες δηλαδή) που «γαβγίζοντας» στον ίδιο χώρο, νιώθουν για λίγο «κυρίαρχοι» μέσα στην «ισότητα της ασχήμιας», προγκίζοντας όχι μόνο τους «καλλιεργημένους δήθεν» μα και τον ίδιον τον «πανάσχημο» χάροντα.
Παρόλα αυτά, η ειλικρίνεια του σκυλάδικου όπως λικνίζεται κι αναδεικνύει σε «καλυτερότερο (sic) του κόσμου» το ναρκισσιστικό του «τίποτα», είναι πως περιγράφει την ίδια στιγμή υπαρκτές όψεις ενός εξίσου ναρκισσευόμενου «κάτι». (αγάπη, σεξ, οικογένεια, κοινωνία κλπ). Τα όρια αυτοκαταργούνται μέσα σ έναν πολτό που πίσω από το «τσακίρ κέφι», η απελπισία περισσεύει και «κάνει πάρτυ άγριο», για να σε γυρίσει με το ζόρι στη χαρά!.
Αν επιχειρήσουμε (με τον τρόπο του… Oscar Wilde που φώναζε πχ «από φτωχή αλλά ανέντιμη οικογένεια», κλείνοντας μας το μάτι) να συντρίψουμε τα λεκτικά όρια των «ποικίλων κόσμων» που μας περιβάλλουν, μεταφέροντας «διάσημους» στίχους του «σκυλέ» στην σοβαρή μας πραγματικότητα, τότε το αποτέλεσμα θα ναι εξόχως προκλητικό. Άρα (στην περίσταση μας) θα είναι και βαθιά πολιτικό.
Έτσι, αρχίζοντας από τα κάτω προς τα πάνω, οι σχέσεις και οι κρυφοί διάλογοι στους διαδρόμους μεταξύ των οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ και των μελών των τάσεων του Συνασπισμού, θα μπορούσαν κάλλιστα να περιγραφούν με τους στίχους «αν είχανε φωνή οι γκαρσονιέρες/ θα πέφταν σαν ξερόφυλλα οι βέρες» (pure poetry!).
Ενώ οι σχέσεις μεταξύ των δυο μεγάλων συνιστωσών της κοινοβουλευτικής αριστεράς, (ΚΚΕ – ΣΥΝ) και δη του Ιωσήφ (εεε! της Αλέκας) προς τον (χρόνια πολλά!) Αλέξη (ή τον Αλέκο) θα μπορούσαν να περιγραφούν με τους θρυλικούς στίχους «Σε βρίσκω πολύ κύριο/ αλλά περνάω κλιμακτήριο!». Ενώ η «μόνιμη» ανταπάντηση, μπορεί να περιγραφεί με επάρκεια από τους έμπλεους πάθους στίχους «Τα ματάκια σου με καίνε, γιατί είσαι μανεκένε». (Μανεκένε ο Ιωσήφ;;; Μμμμμ….)
Συνεχίζοντας την περιδιάβαση μας στον κόσμο της (α)σοβαρής πολιτικής, αξίζει να σταθούμε σε δυο τρία στιχουργήματα ολκής που περιγράφουν τον διάλογο Γιωργάκη (Παπανδρέου) κι (έντρομης) ελληνικής κοινωνίας. Ήτοι: Γιωργάκης «Θέλω στο σώμα σου να μπω/ να με χτυπάς με το σαμπώ» Κοινωνία «Μωρό μου είσαι όργιο, σαν τον Άγιο Γεώργιο!» (το αυτό και στον Κωστάκη!) Γιωργάκης «Μείνε μαζί μου έγκυος/ είμαι πολύ φερέγγυος».
Ενώ ο Κωστάκης, σε μια κρίση ειλικρίνειας, παραδέχεται μιλώντας για την (εξίσου έντρομη απέναντι του) κοινωνία «Θα φέρω τη βενζίνη/ κι αναλαμβάνω την ευθύνη. Την είχα άχτι, την είχα άχτι, τώρα την έχω μόνο σε στάχτη, μέσα στο τσίγκινο κουτί, που φύλαγε τα μπικουτί» (Φήμες που αναφέρουν ότι, μετά την απαγόρευση της κουκούλας, πίσω από την φατσάρα του Κωστάκη είναι αντιεξουσιαστής που το τραγουδάει ελέγχονται ως (αν)ακριβείς!).
Αντιλαμβανόμενος, εντός (παρ)ολίγου τα μειονεκτήματα της ειλικρίνειας, ο Κωστάκης, βέρος εραστής, κοιτά μ εκείνο το βλέμμα, ρουφά μέσα την κοιλιά, και φανερώνει τις αληθινές του προθέσεις απέναντι μας! «Έλα να κάνουμε σεξ,/ έλα να κάνουμε σεξ…/ να μοιάζει η ζωή μας/ με γυάλινο πυρέξ…»
Και τώρα, θα σταθούμε με σεβασμό στον διάλογο μεταξύ αριστεράς νέου τύπου και κοινωνίας νέου ρύπου. Η πρώτη, πολύφερνη γυναικάρα στο στυλ της ωραίας των Αθηνών (Γεωργία Βασιλειάδου) μονολογεί με την χαρακτηριστική της λαϊκή σεμνότητα μπροστά στην (εκ νέου έντρομη) δεύτερη κοινωνία: «Από κορμί είμαι η best/ κι από προσόντα είμαι first/ Μ αυτό στους άνδρες κάνω test/ Για να διαλέξω. Μπες όπως όλοι στη γραμμή/ Άσε τα μα, τα μου, τα μη/ Πέρνα λοιπόν τη δοκιμή/ Κι ίσως σε επιλέξω!»
Ενώ η κοινωνία, περιγράφει την σχέση τους (όπως και την οικονομική της κατάσταση, άσχετο!!) με το θρυλικό «συνθηματικό» «Το βράδυ θα ‘ρθω να σε πάρω,/ γι αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο!»
Ενώ, όσοι διαπλεκόμενοι «δεν τρώνε γλάρο» μα παντεσπάνι, χαρίζουν στην κορμάρα τους το «Έρωτά μου τοκογλύφε/ γλύφε το κορμί μου γλύφε», καθώς στα ραντεβού «εργασίας» των ποικίλων εξουσιών ακούγεται ο “εθνικός ύμνος” «Στο ρετιρέ της Αμαλίας/ θα γίνει της ανωμαλίας/ θα ‘χουμε 11 κοπέλες/ θα ρθουν και άντρες με ομπρέλες».
Αλλά και ο διάλογος μεταξύ των συστημάτων δεξιάς – αριστεράς, όπως δίνουν αβέρτα με τις βλακείες τους «ευκαιρίες» το ένα στο άλλο, χαρακτηρίζεται από το «Είσαι της ζωής μου γούρι/ μεσ’ τον καύσωνα παγούρι!» (Φήμες θέλουν δε τον Κωστάκη να το τραγουδάει στα γλέντια του (συ)σκεπτόμενος τον Γιωργάκη επί 4 συναπτά έτη, ενώ τώρα που οι γκάφες του Κωστάκη έφεραν απάνω τον Γιωργάκη, έχει θεαθεί ο Γιωργάκης μεθυσμένος να το τραγουδάει στα στενά (συ)σκεπτόμενος τον Κωστάκη.)
Τέλος, το σκυλάδικο έχει προνοήσει και υπάρχει τραγούδι και για μένα που αντιμετώπισα το σκυλάδικο με τόση σοβαρότητα! (Είναι το ίδιο άσμα που τραγουδά ο/η μέσος/η έλλην ψηφοφόρος αμέσως πριν και λίγο μετά την κάλπη εδώ που (δεν) τα λέμε δηλαδή…) Επρόκειται για τους (είδα φως και μπήκα!) εκπληκτικούς «σουρεάλ» στίχους: «Είμαι ένας άνθρωπος τρελός/ σχιζοφρενής και μανιακός/ που μες την τρέλα μου ο φτωχός/ ψάχνω για να βρω λίγο φως./ Σκοτάδι, πισσοσκόταδο, μαύρο σκοτάδι πίσσα/ σκοτάδι είσαι σκοτεινό/ σκοτοσκοτεινιασμένο/ σκοτάδι κατασκότεινο/ και βράδυ βραδιασμένο!»
Υ.Γ. Αλλά «πουλάκια μου», αυτό καθρεφτίζει και σας που αντιμετωπίσατε/ τελειώσατε αυτό το άρθρο στα σοβαρά! Περαστικάααα!!
— Οι στίχοι αντλήθηκαν από το έντυπο Allegro. H ανάλυση τους αντλήθηκε από την γενικότερη (ψυχιατρική) κρίση (μου)!
* * *
xa xa xa xaaaaaaa!!!!!!!
teleioooooo!!se poia tragoudia anoikoun autoi oi stixoi de mas lete omws…..xaxaxaxa!!