Μια φράση
· 19.04.09, 10:24ΜΜ Ελένη Καρασαββίδου-ΚάππαO πρόεδρος του ΣΒΒΕ κ. Μυλωνάς, σε δημόσια ομιλία του, μίλησε καταγγελτικά για «ανεξήγητα πανίσχυρη και ατιμώρητη απυρόβλητη αριστερά» (σσ. για τη διόρθωση παρακαλούμε ανατρέξατε στα σχόλια). Ας σταθούμε λίγο στον ίδιο τον λόγο και στο πλαίσιο του (ποιος, που και πότε). Η φράση αυτή δεν είναι τόσο αθώα όσο ίσως φαίνεται. Η γλώσσα, σε διαρκή συνομιλία και σε «δυναμική ισορροπία» με την πραγματικότητα, δεν δομεί μόνο συνειδήσεις, αλλά αποκαλύπτει σε σημαντικό βαθμό τις δομές και την «δυναμική» τους.
Η φράση αυτή ειπώθηκε από άτομο που έχει δύο δημόσιες εκφράσεις. Είναι και εκπρόσωπος ενός φορέα που ως (ισχυρός…) «κοινωνικός εταίρος» «τοποθετείται» απέναντι από την οικονομική κρίση, αλλά και επιχειρηματίας ο οποίος, λίγες ημέρες πριν, καταγγέλθηκε από την αριστερά μετά την αποκάλυψη ότι, παρόλο που ο ισολογισμός της εταιρείας του παρουσιάζεται κερδοφόρος, ζητάει από τους/τις εργαζόμενους/ες να υποστούν μείωση ωραρίου και μισθών.
Η φράση αυτή ειπώθηκε επίσης από βιομήχανο που δεν έχει υποστεί καμία από τις ηλίθιες επιθέσεις βίας που στο όνομα των απόκληρων μιμούνται τις μάτσο πρακτικές των ισχυρών (παίζοντας δηλαδή στο προνομιακό γήπεδο των ισχυρών ώστε πάλι μεσο- και μακροπρόθεσμα οι απόκληροι να την πληρώνουν). Ειπώθηκε από άτομο που, ίσα ίσα, χρειάστηκε την βοήθεια της κοινωνίας, κι άρα και χαμηλά αμοιβόμενων εργαζομένων της, πριν λίγο καιρό, σε μία άσχημη περιπέτειά του.
Δικαιούμαστε λοιπόν να υποθέσουμε ότι ήταν η πολιτικοκοινωνική καταγγελία της πρακτικής της εταιρείας τού που τον έκανε να καταγγείλει πολιτικοινωνικά την αριστερά. Η καταγγελία, όμως, δεν δείχνει πόσο ισχυρή κι ατιμώρητη είναι η αριστερά, αλλά πόσο ισχυρός και ατιμώρητος είναι ο ίδιος. Λεγόταν, στον «λαΐκό καπιταλισμό», ότι για να στηρίξεις το σύστημα δεν εξωθείς κανέναν από τους βοηθητικούς(sic) πληθυσμούς σου στο περιθώριο. Τώρα λοιπόν, που μέλη του ΣΒΕΕ μετακινούνται ατιμώρητοι σε γειτονικές χώρες (αφού νομικό πλαίσιο δεν υπάρχει μιας και το νομικό σύστημα εκφράζει το αξιακό σύστημα της κοινωνίας, που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση υλικών αλλά όχι απόκληρων ανθρώπων…) και τώρα που μέλη του ΣΒΒΕ, όπως ο κ. Μυλωνάς, εκμεταλλεύεται τις περιστάσεις για να ζητήσει – από αυτούς που τον βοηθούν να παράξει τον πλούτο του – να εξαθλιωθούν…, τώρα που με άλλα λόγια η αγορά αναδεικνύεται όσο ποτέ σε κυρίαρχο πόλο του κοινωνικού γίγνεσθαι, ένας άλλος πόλος, η πολιτική κριτική, φαίνεται να ενοχλεί.
Δεν είναι ότι δεν ενοχλούσε παλαιότερα. Όμως τώρα, με ευθύνη όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών χώρων, (και της προβλέψιμης μέχρι βαρεμάρας όσον αφορά την επιφανειακή της «επαναστατικότητα» – σαν τηλεσόου με πυροτεχνήματα – αριστεράς…) που ο ολοκληρωτισμός (κι άρα η κοινωνική απαξίωση) επιστρέφει, η έκφραση της απαρέσκειας για «λειτουργίες – πολιτικούς πυλώνες», βγαίνει στην επιφάνεια… Και η υλική βάση της κοινωνίας (καθώς συνωστίζεται δυνητικά σε ακραία δίπολα golden «εχόντων» και «κολασμένων») παραμένει ο κύριος τροφοδότης του ολοκληρωτισμού.
Λέγεται πχ ότι η διαφορά στην πολιτική μετάβαση μεταξύ των ολοκληρωτικών καθεστώτων Ανατολής (βλέπε ΕΣΣΔ) και Λατινικής Αμερικής (βλέπε Χιλή) ήταν ακριβώς αυτή η υλική βάση. Η έλλειψη κληρονομικού πλούτου (παρόλη την ύπαρξη του πλούτου «στην χρήση» από την νομενκλατούρα) στην πρώτη περίπτωση, έκανε να μην υπάρξουν οργανωμένα τραστ οικογενειών-πολιτικών εκφράσεων που θα έκαναν ένα σοβαρό πραξικόπημα, κι άρα το «σιδερένιο» σύστημα κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Η ύπαρξη όμως στην δεύτερη περίπτωση προσωπικών οικονομικών συμφερόντων, δημιούργησε τις (τοπικές και υπερτοπικές) συλλογικότητες που αντέδρασαν σε κάθε προσπάθεια εθνικοποίησης του πλούτου με βάρβαρα πραξικοπήματα.
Το ότι ο κ. Μυλωνάς, ως εκπρόσωπος μιας υλικής κατά βάσην συλλογικότητας, (ΣΒΕΕ) κατήγγειλε ουσιαστικά το πολιτικό σύστημα (εξαιτίας της κριτικής που υπέστη), μπροστά σε εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος που δεν αντέδρασαν καθόλου (!), ψέγοντας (!) την πολιτεία για μια «ανεξήγητα πανίσχυρη και ατιμώρητη αριστερά», δείχνει ότι το γαύγισμα ακόμη και μιας ανίσχυρης (μα κοινωνικά τόσο αναγκαίας…) αριστεράς, ενοχλεί την υλική βάση που θέλει να μη θιγεί καθόλου από την κρίση που δημιούργησε. Κι αυτό, σε εποχές που παραμονεύουν οι λύκοι, δεν είναι καθόλου καλό ούτε για τον τσομπάνη αλλά (κυρίως) ούτε για τα πρόβατα…
* * *
δεν καταλαβαινω τι ακριβως λεει το αρθρο.
Ειδικοτερα δεν καταλαβαινω πως η διαμαρτυρια του κ. Μυλωνα δειχνει
“πόσο ισχυρός και ατιμώρητος είναι ο ίδιος”.
Και δεν καταλαβαινω βεβαια πως θα επρεπε να τιμωρειται ο ανθρωπος επειδη μεταφερει λεει θεσεις εργασιας σε γειτονικες χωρες. Θελω να μου δειξει καποιος μια (1) θεωρια δικαιοσυνης που να λεει οτι ειναι αδικο να κανουμε επενδυσεις στην Βουλγαρια πχ που εχει τοσο χαμηλα εισοδηματα, εναντι του να κραταμε ολα τα κεφαλαια μας στην (ηδη υψηλου εισοδηματος) Ελλαδα.
S G, το άρθρο επισημαίνει, όπως τουλάχιστον το εκλαμβάνει η μετριότητά μου, ότι η βασική σύγκρουση σήμερα συνεχίζει να είναι αυτή ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.
Και “δικαιοσύνη” δεν είναι αποκλειστικά η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου σε χώρες όπου δεν υπάρχουν περισπασμοί και κοινωνικές δεσμεύσεις όπως μισθοί της προκοπής και εργατικά δικαιώματα, θα έλεγα.
Γεια χαρά,
Πόσταρα το κείμενο σου στο buzz, και προέκυψαν διάφορα σχόλια.
Ίσως θα ήθελες να ρίξεις μια ματιά: http://tinyurl.com/c2gcd6
“το άρθρο επισημαίνει, όπως τουλάχιστον το εκλαμβάνει η μετριότητά μου, ότι η βασική σύγκρουση σήμερα συνεχίζει να είναι αυτή ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία.”
ειχα την εντυπωση οτι το αρθρο παει να επισημανει καποια αδικη και μη δεοντολογικη δηλωση του κ. Μυλωνα.
““δικαιοσύνη” δεν είναι αποκλειστικά η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου”
κανεις δεν ειπε οτι δικαιοσυνη ειναι η ελευθερια κινησης του κεφαλαιου. Θα ηθελα ομως να μου πει καποιος ποια εννοια δικαιοσυνης επιτασσει να μενουν οι επενδυσεις στην Ελλαδα αντι στην Βουλγαρια, την στιγμη που οι μισθοι στην Βουλγαρια ειναι τοσο χαμηλοι, δηλαδη οι ανθρωποι εχουν τοση αναγκη για επενδυσεις!
Ενημερώθηκα για την ακριβή διατύπωση του κ. Μυλωνά που μιλά για «απυρόβλητη» και όχι «ατιμώρητη» αριστερά – και θέλω να ευχαριστήσω τον akindynos@buzz το έθεσε στην προσοχή μου.
Θέλω να διαβεβαιώσω τους αναγνώστες πως η εσφαλμένη διατύπωση οφείλεται σε εκ μέρους μας παρεξήγηση και δεν υπάρχει δόλος πίσω από αυτήν. Δυστυχώς, και ενώ δεν υπήρχε αυτή η πρόθεση, οι δηλώσεις του κ. Μυλώνα εμφανιστήκαν χειρότερες από ό,τι στην πραγματικότητα ήταν.
Ειλικρινά συγνώμη!
Η Δικαιοσύνη ως αξιολογική έννοια μπορεί να είναι μόνο κοινωνική, δηλαδή με αφετηρία και αποτέλεσμα το γενικό καλό.
Συνεπώς η ερώτηση που θέτεις μας βάζει ως δεδομένα πράγματα που δεν είναι αποδεκτά υπό καμία έννοια δικαιοσύνης.
Το πρόβλημα λοιπόν που θέτει το άρθρο δεν είναι το γιατί είναι κακό που μεταφέρει τις επιχειρήσεις του ο κ. Μυλωνάς σε γειτονική χώρα ή ότι οι Βούλγαροι μας παίρνουν τις δουλειές.
Το πρόβλημα που θίγει το άρθρο είναι η εξουσία που μπορεί και δίνει στον κ. Μυλωνά και στον κάθε Μυλωνά ένα παγκόσμιο πολιτικό – οικονομικό σύστημα, αφού πρώτα συσσωρεύσει πλούτο σε συνθήκες εκμετάλλευσης, να μπορεί να απαιτεί περαιτέρω εξαθλίωση με εκβιαστικά διλήμματα τύπου “φεύγω, πάω Κίνα” και δικαιολογίες περί κρίσης.
Αλήθεια, για ποια ισοελευθερία μιλάμε εδώ πέρα? Από που και ως που θεωρίες δικαιοσύνης κολλάνε σε τέτοιες ιστορίες καπιταλισμού?
Είναι ωραίες για τη δικαιολόγηση του υπάρχοντος οι Ρωλσιανές (και άλλες) φιλελεύθερες θεωρίες δικαιοσύνης σε κόσμους ακραίας εξουσίασης. Με ένα σμπάρο δυο τριγόνια. Μόνο που δε ζούμε στο ρεπουμπλικάνικο όνειρο της παρθένας Άγριας Δύσης, όπου ο καθένας έφτιαχνε και ένα ράντσο και μάζευε χρυσό σκοτώνοντας Ινδιάνους. Ζούμε στην έρημο του πραγματικού.
Κοιτάξτε, ως συντάκτρια του κειμένου, να αναλάβω την ευθύνη για το απυρόβλητη, μα (στο παρόν πλαίσιο) το θεωρώ σχεδόν συνώνυμο του ατιμώρητη… Επίσης να διευκρινίσω ότι το άρθρο επισημαίνει ότι ο κ. Μυλωνάς θεωρεί ξάφνου ότι μετά την κριτική που δέχτηκε για ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ στοιχείων (εκμεταλλευόμενος την αρνητική οικονομική συγκυρία όταν ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα) θεωρεί ότι πρέπει να μην είναι όσοι του άσκησαν… κριτική στο απυρόβλητο… Πολιτική κριτική μπορεί να κάνει ο/η οποιοσδήποτε αλλά (ιδίως ένας ισχυρός θεσμικά παράγοντας ) θα πρέπει να δέχεται και κριτική της κριτικής του!
Τέλος SG επισημαίνει αυτό που έχει επανειλημμένως αναλυθεί. Ότι το “δίκαιο” δεν είναι ουδέτερο, μα επηρεαζόμενο από τις κοινωνικοπολιτικες συντεταγμένες… Όσο απίστευτο φαίνεται σήμερα να μην μπορούν να διακινήσουν ελεύθερα οι επιχειρηματίες τις επιχειρήσεις τους, άλλο τόσο απίστευτο μπορεί να φαίνεται ότι την ίδια ώρα δεν μπορούν να διακινηθούν ελεύθερα άνθρωποι… Παράνομες παραπανήσεις των ισχυρών “δεν υπάρχουν”. “Παράνομοι” άνθρωποι όμως φαίνεται ότι υπάρχουν!
Εν τέλει, ακόμη κι εγώ που έχω κρίνει με αυστηρότητα την αριστερά σε επιμερους ζητήματα, μπορώ να ισχυριστώ (δικαίωμα…) ότι οι λόγοι και τα κίνητρα της κριτικής Μυλωνά, ήταν προσωπικά. Κι αυτό, όταν εμπλέκεται με το θεσμικό, μπορεί να δείχνει νοοτροπίες δυνητικά πολύ προβληματικές…
S G, με μια στενή εννοιολογική θεώρηση έχεις δίκιο, ενδεχομένως γενικεύω περισσότερο από όσο θα ήθελε η συγγραφέας. Κατά τα λοιπά, με κάλυψε ήδη ο inlovewithlife στο #6, αλλά να επισημάνω επιπλέον ότι η εμμονή σου να παρουσιάζεις μια πρακτική που αποτελεί ίδιον του καπιταλισμού από την εμφάνισή του ήδη (φυγή κεφαλαίων) ως “δίκαιης” ομολογώ ότι μάλλον με ξενίζει. Προτείνω να διαβάσεις το βιβλιαράκι (χεχε) Ο Μανιακός Καπιταλισμός του Γκρέιντερ, ο οποίος πολύ απέχει από την αριστερά, αλλά μια χαρά επισήμανε πολλές “τάσεις” που βλέπουμε να γίνονται πραγματικότητα σήμερα.
“Η Δικαιοσύνη ως αξιολογική έννοια μπορεί να είναι μόνο κοινωνική, δηλαδή με αφετηρία και αποτέλεσμα το γενικό καλό.”
αυτο οχι μονο μου φαινεται τρομακτικα αυθαιρετο αλλα και μη επιστημονικο. Ποτε δεν ξεκινας μια επιστημονικη θεωρια προεξοφλωντας το αποτελεσμα.
“Συνεπώς η ερώτηση που θέτεις μας βάζει ως δεδομένα πράγματα που δεν είναι αποδεκτά υπό καμία έννοια δικαιοσύνης.”
και δη?
“η εξουσία που μπορεί και δίνει στον κ. Μυλωνά και στον κάθε Μυλωνά ένα παγκόσμιο πολιτικό – οικονομικό σύστημα, αφού πρώτα συσσωρεύσει πλούτο σε συνθήκες εκμετάλλευσης, να μπορεί να απαιτεί περαιτέρω εξαθλίωση με εκβιαστικά διλήμματα τύπου “φεύγω, πάω Κίνα” και δικαιολογίες περί κρίσης.”
δικαιολογιες? δηλαδη τι παραπανω πρεπει να γινει για να ειναι πραγματικες αιτιες? αλλα τελοσπαντων, δεν με ενδιαφερει τι λεει και τι κινητρα εχει ο κ.Μυλωνας. Αυτο που θελω ειναι να μου διεξει καποιος οτι συμφωνα με την Χ θεωρια δικαιοσυνης ειναι κακο να παει μια επενδυση στην Βουλγαρια αντι για την Ελλαδα.
“Από που και ως που θεωρίες δικαιοσύνης κολλάνε σε τέτοιες ιστορίες καπιταλισμού? “απο που κιως που οχι? Ας σημειωσω οτι δεν χρησιμοποιησα Ρωλσιανο επιχειρημα, ζητησα οποιαδηποτε θεωρια δικαιοσυνης που να στηριζει αυτην την θεση.
Ελενη
δεν καταλαβαινω τι σημαινει αυτη η φραση:
“το “δίκαιο” δεν είναι ουδέτερο, μα επηρεαζόμενο από τις κοινωνικοπολιτικες συντεταγμένες”
μπορεις να δωσεις ενα παραδειγμα?
“Όσο απίστευτο φαίνεται σήμερα να μην μπορούν να διακινήσουν ελεύθερα οι επιχειρηματίες τις επιχειρήσεις τους, άλλο τόσο απίστευτο μπορεί να φαίνεται ότι την ίδια ώρα δεν μπορούν να διακινηθούν ελεύθερα άνθρωποι… “δεν μιλησα ποτε για το δικαιωμα καποιου να μετακινησει την επιχειρηση του, αλλα το γεγονος οτι ενας Βουλγαρος λογω ανεργαις και φτωχειας δικαιουται υψηλοτερη προτεραιοτητα οταν αποφασιζουμε που να γινει μια επενδυση.
Αν σε ενοχλει οτι δεν μπορει να μεταναστευσει στην Ελλαδα, συμφωνω, αν και το βρισκω ασχετο με το ερωτημα του αν η εγκατασταση του εργοστασιου στην Βουλγαρια ειναι δικαιη ή οχι.
Αλλα, αφου αυτο δεν προκειται να αλλαξει συντομα, δεν σου φαινεται καλη λυση να παει η θεση εργασιας στην Βουλγαρια?
Στο buzz δημοσιεύτηκε το εξής “Να τι γράφει σε σχόλιο στο μπλογκ η κυρία Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα: “Κοιτάξτε, ως συντάκτρια του κειμένου, να αναλάβω την ευθύνη για το απυρόβλητη, μα (στο παρόν πλαίσιο) το θεωρώ σχεδόν συνώνυμο του ατιμώρητη… “
Μηπως “ακαταλόγιστη” ταιριάζει καλύτερα στην κυρία Ελένη; Γράφει ένα ποστ που το ονομάζει “Μια φράση”, δεν αναφέρει το πλαίσιο της φράσης, επικεντρώνεται σε μια λέξη από τις πέντε της φράσης, και αυτή η μια λέξη είναι δική της επινόηση!
Μετά, αφού αποκαλύπτεται πόσο επιπόλαια είναι, αντί να κατεβάσει το ποστ, θέλει να μας πει ότι οι ακριβείς λέξεις δεν έχουν σημασία, αλλά το πλαίσιο. Γιατί δε μας λες από την αρχή: είμαι εναντίον του καπιταλισμού γενικά, να τελειώνουμε; Τι τις θες τις “φράσεις” αφού δεν τα πας καλά με την ανάγνωση;
Και μια παρατήρηση: πριν ο Ακίνδυνος να αποκάλυψει την πλαστογραφία, το ποστ το είχαν μπαζάρει πέντε ή έξι. Μετά, προστέθηκαν άλλοι τόσοι. Πως έτσι ρε παιδιά; Τόσο απυρόβλητη είναι η μπολσεβίκικη αγκιτπροπ; Αν τα γεγονότα δεν ταιριάζουν με τη θέση μας, φταίνε τα γεγονότα;” Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ. ΛΥΠΑΜΑΙ ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κατά τη γνώμη μου που από ένα άρθρο που δεν επικεντρώνεται σε μια λέξη, μα με βάση μια φράση αναλύει σημαντικές παραμέτρους της οικονομικο-κοινωνικής πραγματικότητας, κάποιοι ΕΜΜΕΝΟΥΝ στην διαφορά (ας μας την αναλύσουν στο παρόν πλαίσιο) μεταξύ του απυρόβλητης κι ατιμώρητης… ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΕΜΜΕΝΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ… κι όχι το άρθρο. Αναλαμβάνω ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ την ευθύνη (ο Νίκος ΔΕΝ ΦΤΑΕΙ) αλλά ειλικρινά ΧΑΙΡΟΜΑΙ που το εντόπισα και το σχολίασα… Όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν έχει σκοπό να καταλάβει έτσι κι αλλιώς όσοσ διάλογος κι αν γίνει… Κι από τέτοιες διαδικασίες ΒΡΙΘΕΙ ο κόσμος… ΛΟΙΠΟΝ ζητώ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από όσους (όπως ο κ. Μυλωνάς κι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του) θίχθηκαν από το λάθος. Ζητώ ΣΥΓΓΝΩΜΗ από “όσους απογοήτευσα”, επισημαίνοντας ότι ΔΕΝ με απογοήτευσε ούτε η σημοσίευση, ούτε η στάση του agit prop… K αυτό επίσης όσοι θέλουν θα το καταλάβουν… Θα τους παρακαλούσα να μου ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ (στο ΠΑΡΟΝ πλαίσιο) την ΔΙΑΦΟΡΑ κι ΥΣΤΕΡΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΙΟ του άρθρου… Ειδάλλως, σημαντικό θα παραμείνει ότι ΔΕΝ απογοήτευσα κάποιες αξίες και μια στάση ζωής … Κι ειλικρινά αυτό (χωρίς να ειρωνεύομαι το δικαίωμα γνώμης, τις βελτιώσεις που μου προτείνονται ή τις προθέσεις όλων των διαφωνούντων) πρώτιστα με ενδιαφέρει. Κι άρα η “καλή προσπάθεια” μετακύλησης του ενδιαφέροντος από το κυρίως (τα κυρίως) θέματα, “δεν πιάνει”…
Μόλις το είδα! Ε δεν είμαστε καλά! εγώ ξέρω ότι θέλει παλληκαριά να τα βάλεις για το ζήτημα της παιδείας με την Αριστερά (και το κάνατε) και για το ζήτημα της οικονομίας με τον ΣΒΕ του (κάθε) Μυλωνά. Κρατήστε το post ψηλά! Όλα τα άλλα λίγο βερεσέ τα ακούω.