Για το Χρήστο
· 02.10.09, 11:24ΜΜ Νίκος Γενημάκης
Με το Χρήστο Πουλάκη μας συνδέει φιλία πολλών χρόνων. Τον γνώρισα μέσα από την πολιτική του δράση, ως έναν άνθρωπο δραστήριο και αεικίνητο που δίνει πάντα το 110% των προσωπικών του δυνατοτήτων για τις ιδέες του και τα πιστεύω του, ως απλός πολίτης και έξω το επηρμένο και αυτάρεσκο μετερίζι του «στελέχους». Τον Χρήστο τον συναντά κανείς ως εθελοντή σε περιβαλλοντική εργασία, ως ενεργό πολίτη στα κοινωνικά κινήματα, ως αρθρογράφο στις σελίδες Ελληνικών και Νορβηγικών ΜΜΕ, ως ευσυνείδητο εργαζόμενο στο χώρο της υγείας και σε πολλά άλλα μέρη, εκεί που οι σκέψεις του βρίσκουν εφαρμογή και προκαλούν αντίκτυπο.
Σε αυτές τις εκλογές που καθορίζονται περισσότερο από την απαξία της απερχόμενης κυβέρνησης παρά από την (οποιαδήποτε) αξία της (χωρίς καν πρόγραμμα) επόμενης, οι Οικολόγοι Πράσινοι προσπαθούν να κάνουν τη διαφορά με έναν πολιτικό λόγο μεστό και ουσιώδη. Μέτοχος σε αυτήν την προσπάθεια είναι και ο Χρήστος, που φέρνει τη ζωντάνια και την αισιοδοξία του στο εγχείρημα της εισόδου των Οικολόγων Πρασίνων στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ο Χρήστος είναι υποψήφιος βουλευτής των Οικολόγων Πρασίνων στην Α’ Αθήνας.
Αν και πρέπει να πω πως αρχικά εξεπλάγην από την απόφασή του να είναι υποψήφιος βουλευτής, στην προεκλογική του εκστρατεία αναγνωρίζω το Χρήστο που πάντα ήξερα. Το βουλευτικό αξίωμα που διεκδικεί δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο, που θα φέρει τον ίδιο και πολλούς άλλους ένα βήμα πιο μπροστά στη διεκδίκηση λύσεων οικολογικών, προσβάσιμων και βιώσιμων. Ο Χρήστος σιχαίνεται τους επαγγελματίες της πολιτικής, τους «καρεκλοκένταυρους» με κτητική σχέση με το δημόσιο αξίωμα. Δηλώνει ρητά πως, αν εκλεγεί, μετά από δυο χρόνια κοινοβουλευτικής θητείας θα παραιτηθεί και θα δώσει τη θέση του στον επόμενο.
Στο κείμενό του «Πέντε λόγοι για να μην με ψηφίσεις» ο Χρήστος εύγλωττα δίνει το στίγμα των πολιτικών του πεποιθήσεων. Το κείμενο είναι αιχμηρό, και έτσι πρέπει να είναι άλλωστε, μιας και πολιτική χωρίς αιχμές δεν γίνεται. Ένα ακόμη “outsider” των εκλογών, ο Χρήστος δίνει τη μάχη κόντρα σε ένα θλιβερό και απαξιωμένο πολιτικό κατεστημένο, με μόνα «όπλα» την ευφράδεια και την οξυδέρκειά του.
Λέτε να τα καταφέρει; Εγώ πάντως του εύχομαι καλή επιτυχία, από καρδιάς!
Δείτε επίσης
* * *
Σχόλια στο άρθρο