Η «Σπορά» ενός «Μικρού Καραβιού»...
· 04.06.10, 06:30ΜΜ Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα
Ο θάνατος αντιμετωπιζόταν πάντα ως η απόλυτη κατάρριψη της Λογικής. Κι αυτό γιατί αμφισβητεί βάναυσα την ύπαρξη της. Αν «Λογική» είναι η ικανότητα να κάνουμε τις καλύτερες δυνατές επιλογές, ο θάνατος δεν είναι καν θέμα επιλογής. Φωνάζει βασανιστικά πως η Λογική είναι ψέμα, αφήνοντας την τελευταία, ανήμπορη, ν’ αντιμετωπίσει αυτό το «σκάνδαλο»: Πώς ο άνθρωπος, το έλλογο ον, έχει σαν μόνη αλήθεια του το πιο «παράλογο» τέλος.
Αλλά η δολοφονία, που χτίζει την πιο απόλυτη γέφυρα ανάμεσα στον θάνατο και στην επιλογή, θυμίζει πως ο άνθρωπος μπορεί να έχει εκτός από παράλογο τέλος και μια παράλογη ζωή. Οι πάνοπλοι Ισραηλινοί κομάντος που εισέβαλαν σε πλωτά εδάφη άλλων κρατών (πλοία που έπλεαν σε διεθνή ύδατα φέροντας τις σημαίες των χωρών νηολόγησής τους), ενσωμάτωση του εκδικητικού θεού της παλιάς διαθήκης, θύμισαν αυτήν την «αλήθεια» και στην εποχή της καινής, κι όμως κενής, διαθήκης.
Ήδη το κλίμα στο Τελ Αβίβ και στις διάφορες συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν για διευκόλυνση της πλωτής αποστολής, είχε καταδείξει πόσο δύσκολα ήταν τα πράγματα ετούτη την φορά. Ένα μικρό αγγλικό κείμενο που κυκλοφορήσαμε τελευταία στιγμή προσπαθώντας (τόσο απίστευτα μάταια τελικά…) να γίνουν οι υπογραφές της διεθνούς κοινότητας ασπίδα ώστε να μην υπάρξουν θύματα, μιλούσε για επερχόμενη μάχη.
Οι νεκροί όμως αυτοί (με εξαίρεση τους δικούς τους…) δεν πρέπει να θρηνούνται. «Όμως Θάνατε, περήφανος να μην είσαι!» έγραψε ο Jonne Done, επισημαίνοντας ότι καμιά περηφάνια δεν μπορεί να πηγάζει από μια βέβαιη νίκη ενός υπέρτερου «χάρου», ενώ αντίθετα κάθε περηφάνια μπορεί να γεννιέται από την στάση ζωής των ανθρώπων που αποφασίζουν να αντιπαλέψουν την ζωή, να χτίσουν κάποιον «μικρό παράδεισο» εδώ με τον δικό τους αγώνα, γυρνώντας την πλάτη στους απόμακρους θεούς, κερδίζοντας τον σεβασμό της ζωής της ίδιας. Οι νεκροί αυτοί δεν πρέπει να θρηνούνται, μα πρέπει να τιμούνται.
Κι όμως, αλήτες τους απεκάλεσε το υπουργείο στρατιωτικών του Ισραήλ! «Το να κατηγορείς το θύμα» υπήρξε πάντοτε η κοινή στρατηγική «νομιμοποίησης των πράξεων του εγκληματία». Είτε πρόκειται για κακοποιημένες γυναίκες, για κακοποιημένα παιδιά ή για κακοποιημένους Παλαιστίνιους που αντιμετωπίζουν την βαρβαρότητα της Ισραηλινής κατοχής, το πρώτο και το τελευταίο καταφύγιο κάθε δειλού είναι να ενοχοποιεί το θύμα ότι το ίδιο προκάλεσε το δίκαιο έγκλημα της ποινής του», γραφόταν σε εφημερίδα στην Ιερουσαλήμ στις 18 Οκτώβρη του 2000. Λίγους μήνες αργότερα, την μεγάλη (αληθινά Μεγάλη!) Παρασκευή του 2001 (αν θυμάμαι καλά) η πρώτη διεθνής αποστολή που έσπασε τον τότε αποκλεισμό της Παλαιστίνης ήμασταν οι Έλληνες. Η εθνότητα δεν έχει σημασία, αφού ο τρόπος που εννοούμε την πατρίδα, θεωρεί πιο συμπατριώτες μας τους Τούρκους ακτιβιστές, παρά πχ τον Πλεύρη. Αυτό που όμως έχει, καταρχήν, σημασία είναι μνήμες από δάκτυλα που άνοιγαν σιγά σιγά τα παραθυρόφυλλα να μπαίνει το φως. Οι Παλαιστίνιοι έχουν συνηθίσει το σκοτάδι, μα δεν έχουν ξεχάσει το φως! Το σκάβουν οι ρίζες της Ελιάς στη γη τους, κι ίσως γι αυτό τις ξεριζώνουν τόσο συστηματικά οι εποικιστές.
Κι αυτό που έχει, επίσης, σημασία είναι ότι το Ισραήλ κάνει ό,τι μπορεί για να δικαιώσει τον Πλεύρη, να μας στερήσει επιχειρήματα εναντίον του. Με το σύνδρομο του αεροπλάνου που πέφτει, με το σύνδρομο του πανικού (απόκτημα διωγμών προαιώνιων μα κι ενός Θεού τόσο σκληρού, και τόσο δημιουργημένου από το ιδιότυπο ιερατείο της Μέσης Ανατολής) οδηγούνται σε δεκάδες άγαρμπες, ηλίθιες και κτηνώδεις (το λιγότερο) κινήσεις, ώστε όταν βρεθούν μόνοι μετά το τέλος της νέας Ρώμης (ΗΠΑ), θα έχουν απέναντί τους έναν πλανήτη που δεν θα μπορεί να ξεχάσει… «Θυέστια Δείπνα…» Ναι, «η συγγνώμη χάθηκε στα στρατόπεδα του Θανάτου», όπως δήλωνε πομπωδώς η μεταπολεμική ποίηση, αλλά η κτηνώδης βλακεία παρελαύνει καθημερινά στην Μέση Ανατολή… Κι οι Πλεύρηδες, συγχέοντας σκόπιμα την κριτική απέναντι στην εξουσία και τα λόμπι με την θρησκεία ή την φυλή, θα είναι διαρκώς ενδυναμωμένοι.
Θυμάμαι ακόμη μια εικόνα: Οι μπουλντόζες των εποίκων να ξεριζώνουν ελιές, κι οι πάμφτωχοι Άραβες αγρότες να χτυπιούνται στοχώμα λες και χάναν παιδιά. Οι ελιές δεν θα ξεριζωθούν εύκολα απ την Μεσόγειο. Δεν αποτελούν μόνο την κύρια πηγή ζωής στις προβιομηχανικές κοινωνίες της περιοχής, μα κάτι περισσότερο, που δεν ορίζεται με λόγια κι αποτελεί το διαφυγόν κέρδος όσων μετρούν την ζωή με τα τόσο επίπεδα «δυτικά» σταθμά του κέρδους και της εξουσίας. Κι ακριβώς σ\ αυτήν την παγίδα έχει πέσει το Ισραήλ, κι οι νεόκοποι σύμμαχοι του όπως ο Χριστόφιας. Κι ακριβώς γι αυτό πανικοβλήθηκε (και πανικοβλήθηκαν) τόσο από τον «στολίσκο της ελευθερίας» και την προσπάθεια των εκατοντάδων χιλιάδων (αφού δεν χωρούσαμε όλοι στο «τρελοβάπορο»…) σ\ όλον τον πλανήτη που τον στήριξαν αυτά τα δυο χρόνια προετοιμασίας.
Γιατί θύμισαν από το πουθενά πόσο άβολα νιώθει η ανθρώπινη φύση μας αυτά τα χρόνια της κυνικότητας,πόσο τα αντικαταθλιπτικά σαρώνουν και τους ευδαίμονες, πόσο η ανάλυση της αλλοτρίωσης όχι μόνο για τους εξουσιαζόμενους μα και τους εξουσιαστές, παραμένει ίσως το πλέον επίκαιρο κείμενο του Μαρξ. Πόσο το (βαθιά πολιτικό παρά την απουσία πειστικής πολιτικής απάντησης στο παρόν) αίτημα για μια άλλη κοινωνία παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ… Γιατί θύμισαν μια ανθρώπινη φύση που ακόμη αντιστέκεται στην αποκτήνωση. Η σπορά του «ένα Καράβι για την Γάζα» είναι ακριβώς αυτήν. «Και τότε ρίξανε τον κλήρο…»
ΥΓ. Το κράτος του Ισραήλ δέσμευσε το υλικό. Το αγοράσαμε όμως οι πολίτες αγοράζοντας ένα ένα τα κουπόνια. Αυτό δεν είναιληστεία; Και τα τόσα αναπηρικά αμαξίδια, τα παιχνίδια κλπ θα επαναεισαχθούν παράνομα στις αγορές; Θα τα παραδώσουν ή θα μας αποζημιώσουν; Κι αλήθεια μια κίνηση νομικών για παραπομπή στην Χάγη γιατί δεν προχωρά; Ήδη το Αvaaz κυκλοφορεί παγκόσμια αίτηση...
* * *
Poly kalo kai symboliko
Teleio!