Ανδρέας Λοβέρδος
· 16.09.11, 08:32ΜΜ Ελένη Καρασαββίδου-Κάππα
Δεν είναι τόσο πρωτότυπος όσο νομίζει, παρόλο που ο έρωτας του για τον εαυτό του δεν τον αφήνει να το δει. Όλη η πολιτική ιστορία της ανθρωπότητας αποτελείται από ανθρώπους που μεταβάλλονται σε κάτι «ξένο» από αυτό που αρχικά ήταν χρησιμοποιώντας σταθερά όλο και περισσότερο την κριτική της κοινωνίας για να ιδεολογικοποιήσουν τα ατομικά και συντεχνιακά τους συμφέροντα. Ο κ. Λοβέρδος μπορεί να νομίζει ότι αυτή η φράση αφορά συλλογικά τους σύγχρονους αποδιοπομπαίους τράγους, δηλαδή τους δημοσίους υπαλλήλους και τους αριστερούς, φράσεις που τσουβαλιάζουν επίτηδες τα πιο ετερόκλητα σύνολα και νοοτροπίες, αλλά αυτούς που πρώτους αφορά είναι το συνάφι του, όχι τους πολιτικούς συλλήβδην αλλά ανθρώπους όπως ο ίδιος…
Γιατί ο κ. Λοβέρδος την ίδια ώρα που σωστά επί της αρχής καταγγέλλει τον λαϊκισμό και τις κακές, ευθυνόφοβες νοοτροπίες της μεταπολίτευσης, ρίχνει λαϊκίστικα κι ευθυνόφοβα τα βάρη όχι σε αυτούς που κατεξοχήν τα δημιούργησαν και τα διαχειρίζονται ίσαμε αυτή την στιγμή (στον χώρο του δηλαδή) αλλά στους «κλητήρες». Την ίδια ώρα που καταγγέλλει άλλους για αμετροεπείς δηλώσεις μιλά για 1 εκατομμύριο χαραμοφάηδες παρόλο που μέσα από αυτούς αναρριχήθηκε και παρόλο που στην επίσημη καταγραφή ήταν – μαζί με τους έκτακτους κι έχει σημασία – κοντά αλλά κάτω από 800 χιλιάδες. Δεν βλέπει ακόμη ότι η κακοδιαχείρηση του δημοσίου δεν ήταν ποτέ κυρίως ποσοτική αλλά ποιοτική. Ότι παρά τον σε κάποια μέρη κορεσμό (μα και την διαρκή και όχι τυχαία έλλειψη προσωπικού στην παιδεία και τα νοσοκομεία)τα πράγματα στο σύνολο του 20ου αιώνα λύνονταν αργά και δυσκίνητα στο δημόσιο γιατί το πρόβλημα δεν είναι ποτέ η παρουσία των ανθρώπων αλλά η επιβολή επάνω τους του μιζαδόρικου κράτους… Δεν «κατανοεί» ότι την ίδια ώρα που συμβάλλει στην μείωση 30% των δημοσίων δεν απαιτεί ο… εκσυγχρονιστής το ίδιο για τους θεσμούς μέσα στους οποίους ο ίδιος δραστηριοποιείται (Βουλή) ή δεν τολμά να θίξει (Εκκλησία). Κι ενώ καταγγέλλει «τους καιρούς» δεν λέει λέξη για την ουσιαστικά δημόσια πρόσκληση της Ρωσίας για δάνειο, ούτε αναφέρεται στις από δεκαετίας αναλύσεις Αμερικανών εναλλακτικών οικονομολόγων ότι χώρες σαν την Ελλάδα θα είναι το νέο μαλακό υπογάστριο ενός παγκόσμιου πειραματισμού.
Δεν βλέπει ότι ενώ κατηγορείται το δημόσιο συλλογικά, η πλειοψηφία των ανθρώπων τού με χρόνιες σπουδές μάλιστα, έβγαζε λιγότερα από μια κομμώτρια ή κάποιον δικτυωμένο τεχνίτη της δεκαετίας του 90 (και βέβαια το πρόβλημα δεν είναι οι τελευταίοι, είναι η ορολογία των κυβερνώντων) … Δεν βλέπει πως όταν κινδυνεύει στ’ αλήθεια να πεθάνει ο ασθενής οι κλινικές ασθενοφόρο για δημόσιο νοσοκομείο φωνάζουν… Δεν ξέρει τάχα που οδήγησε η (φετιχοποιημένη όσο κι ο κρατισμός) ιδιωτικοποίηση σε άλλες χώρες (νερό του Παρισιού, Σιδηρόδρομοι της Αγγλίας και τόσα άλλα πχ) που αφού μοιράστηκαν τα πιράνχας τα μετρητά του δημόσιου πλούτου μετά επανακοινωνικοποίησαν την δική τους ιδιωτική αποτυχία… Δεν «εντοπίζει» πως για δημόσιους τομείς στρατηγικής σημασίας θα έπρεπε να ισχύει όχι το «πονάει χέρι κόβει χέρι» αλλά το «πάω στο γιατρό». Δεν «εντοπίζει» ότι έτσι ξεπουλούν «την πετονιά» της ελληνικής οικονομίας για λίγα μπαγιάτικα ψάρια που θα τελειώσουν και γρήγορα …
Και την ίδια ώρα που καταγγέλλει «όσους θεωρητικούς δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των στιγμών» δεν λέει λέξη για το πιο μπανάλ έθιμο της μεταπολίτευσης την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ και πόσα δις στοίχησε η προστασία του και η all inclusive φιλοξενία των στελεχών για να μας πουν δυο βλακείες, που δείχνουν παντελή απομάκρυνση από αυτό που ζει ο κόσμος της πραγματικότητας κι όχι ο κόσμος των πολιτικών reality. Τελικά η πιο ουσιαστική προσφορά αυτής της κυβέρνησης είναι ότι καταρρίπτει τον σταθερό μύθο της μεταπολίτευσης ότι οι πασόκοι είναι πιο ταλαντούχοι ακόμη και στην μαλαγανιά. Κάποτε μπορεί, τώρα πια-δυστυχώς για όλους και για κάποιον εξαίρετο κόσμο μέσα στο κοινωνικό πασοκ- το ίδιο (και χειρότεροι) μέτριοι είναι.Επίσης την ίδια ώρα που εμπλέκει λαϊκίστικα σε βαθμό βρυκολακίασης τους νεκρούς της Marfin κατηγορώντας συλλήβδην!!! την αριστερά, δεν βλέπει τον βαθύ σπαραγμό του χώρου και την βαθιά συζήτηση σε έντυπα, εφημερίδες τοίχου, συνελεύσεις (το δε ποτέ από την εργοδοσία στα τόσα εργατικά ατυχήματα;;) και «αγνοεί» τα παράπονα των συγγενών τους για την στάση(και) της τράπεζας αλλά και την στάση του χώρου του στους τραπεζοϋπαλλήλους… Δεν βλέπει τι συμβαίνει στην δημόσια υγεία και παιδεία (απίστευτη υφυπουργός στην ετ2 ενέπλεξε τα… κρυφά σχολειά με την… μοντέρνα ψυχή και τις φωτοτυπίες, αμάθεια κι αμετροέπεια, θε μου τι ζούμε! Ο πατριωτισμός δεν έχει ανάγκη τους μύθους του αλλά την καθεαυτό ύπαρξή του, όπως κι η πολιτική και η παιδεία δεν έχουν ανάγκη τους θεωρητικούς που δεν θα έβγαζαν μια μέρα στο καθεαυτό πεδίο δουλειάς αλλά λίγη έστω σοβαρότητα και αληθινή εμπειρία.) Ο κ. Λοβέρδος λοιπόν ενώ συλλαμβάνεται με την γίδα στην πλάτη, γι’ αντιπερισπασμό και από προσωπικό μεγαλοϊδεατισμό φωνάζει «άλλα αντί άλλων» κατηγορώντας το κοπάδι. Αλλά το γούστο είναι ο πιο πιστός σεισμογράφος της ιστορικής εμπειρίας που έγραψε κι ο Αντόρνο. Η παντελής έλλειψη γούστου της ομάδας του και της όσο πάει και πιο υστερικής ρητορικής τους φαίνεται από τέτοιες δηλώσεις που χρησιμοποιούν από το πουθενά νεκρούς.
Δικαίωμά του; Όχι ακριβώς! Ο σύγχρονος αντικομμουνισμός και αντικρατισμός δεν αντιλαμβάνεται ένα πράγμα. Ότι κάθε συνειδητός πολίτης έχει και δικαίωμα και υποχρέωση να κρίνει τα κακώς κείμενα και του δημοσίου και της αριστεράς. Αλλά δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να χρησιμοποιήσει την ρητορική της κριτικής για να καλύψει τις τόσες ευθύνες των πραγματικών ενόχων. Κι αυτό ακριβώς επιχείρησε, συνεπικουρούμενος από τα μίντια της διαπλοκής, ο κ. Λοβέρδος…
Αλλά αυτή η επιχειρούμενη πρόστυχη από-ηθικοποίηση της αριστεράς μου θύμισε μια ιστορία κατάφωρης παραβίασης του φετινού καλοκαιριού στην οποία ο συνταγματολόγος κ. Λοβέρδος «εποίησε την πάπια». Μια ιστορία που επειδή ακούμε εμείς διαρκώς τις κινδυνολογίες τους και τους εκβιασμούς τους τούς την αφιερώνω. Ήταν το διήμερο της Αθηναϊκής μάχης 28 και 29 Ιούνη όταν σε μια πόλη 6 εκατομμυρίων κατέβηκαν 100 χιλιάδες μονάχα να δώσουν την «μάχη της συνείδησης», γιατί στ’ αλήθεια δεν πεινούσε από μας κανείς, τότε που έπεσαν 3000 χημικά κι ενώ ο μ.ο. σε μια πορεία είναι 100 (πολύς και πάλι). Τότε λοιπόν μες στην χημική ομίχλη έκατσα στην βάση μιας κολόνας φτύνοντας ό,τι είχα μέσα μου με το πρόσωπο στο ύψος της γης μπας και πάρω όπως όλοι κι όλες ανάσα κι είπα ενώ μετρούσαμε απόντες (και το κράτησα) ότι για μένα η μάχη της συνείδησης τελείωσε. Την επόμενη φορά θα έχουν να αναμετρηθούν με τη μάχη για το στομάχι. Κι αυτή η μάχη δεν μετρά σφυγμούς με καλές και κακές στιγμές όπως η αριστερά, αλλά κόβει με τα δόντια καρωτίδες. Όταν με τη συμβολή των Λοβέρδων (κι ας λένε άλλα και τότε) κατέβουν οι εξαθλιωμένοι στους δρόμους οι φιλόδοξοι υπουργοί δεν θα δρέψουν πρωθυπουργίες. Θα δρέψουν τα επίχειρα του φασισμού που σταθερά επωάζουν… Και τότε η πτώχευση δεν θα είναι μόνο δική μας.
* * *
Αγαπητή κυρία
Το άρθρο σου μου θύμισε την Λερναία Ύδρα και την αντιμετώπισή της από τον Ηρακλή.
Κόβει κεφάλι και μετά το καυτηριάζει για να τελειώνουμε με αυτό.
Θα σε παρακαλούσα βέβαια όταν θα έχεις σχόλη, να κόψεις και κανα άλλο κεφάλι καυτηριάζοντάς το εξίσου αποτελεσματικά (είμαι βέβαιος)….
Για να τελειώνουμε με έναν έναν από δαύτους.
Το κακό είναι ότι με την “εις άτοπον απαγωγή “ δεν θα φθάσουμε στο επιθυμητό και άλλωστε θα μας πάρει και πολύ χρόνο. Τουλάχιστον να κοπεί όποιο κεφάλι εξέχει…..
Να είσαι καλά