Να τολμάς!

Ελένη, πραγματικά σας ζηλεύω εσάς που μπορέσατε να είστε παρόντες σε αυτήν την συνάντηση. Το γεγονός και μόνο πως είναι η πρώτη φορά, για τα δεδομένα της Ελλάδας, που πολιτικός επιδιώκει αυτού του είδους την προσέγγιση την κάνει σημαντική.

Περισσότερο όμως θα σταθώ σε αυτά που μας μεταφέρεις για την ερμηνεία του φαινομένου των μπλόγκερς και τις αλληλεπιδράσεις του με την πολιτική. Το ότι αυτά τα πράγματα ειπώθηκαν δείχνουν μια βαθιά πολιτική αυτογνωσία εκ μέρους των συμμετεχόντων ιστολόγων. Αυτό με κάνει να νιώθω ακόμα μεγαλύτερη εκτίμηση προς εσένα και προς κάθε έναν από αυτούς που αναφέρεις. Είμαστε σε καλό δρόμο, αυτό είναι σίγουρο!

Για βαθια πολιτική αυτογνωσία δεν ξέρω, πάντως από την κουβέντα με τον Μπαρμπουνάκη δεν βγήκε τίποτε. Το απόλυτο Μηδέν.

Καλή η κίνηση των Μπλόγγερ, αλλά χωρίς το άρθρο στην εφημερίδα “Θεσσαλονίκη” δεν θα έπαιζε μπάλα μαζί μας ο Μπαρμπουνάκης. Τουλάχιστον βρεθήκαμε μεταξυ μας και κάτι ίσως βγεί από αυτό.

Άκουσα πως ο Παπαγεωργόπουλος είπε στις τηλεοράσεις χθες (Τετάρτη) πως το σχεδιο για την ανάπλαση ματαιώνεται, λόγω των αντιδράσεων. Αληθεύει;

Η αξιολόγηση της κίνησης του κ. Μπαρμπουνάκη καλό είναι να γίνεται με ψυχραιμία. Είμαι από αυτούς που κλήθηκαν, αλλά δεν πήγα γιατί δε νομίζω πως ο κ. Μπ. έχει καμιά ανάγκη να «ενημερωθεί» από τους μπλόγκερς. Αντίθετα, έχει άλλες (μεγάλες) πολιτικές ανάγκες.

Βέβαια, αν δω ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ και με συνέπεια (ή με διαβεβαιώσουν οι φίλοι ιστολόγοι που είχαν την επαφή) οτι αξίζει τον κόπο, τότε δεν έχω κανένα πρόβλημα να έρθω κι εγώ την επόμενη φορά. Αλλά η εμπειρία μου με τους πολιτικούς, άλλα μου λέει...

Mave, το κομμάτι της πολιτικής αυτογνωσίας αφορά τους ίδιους τους μπλόγκερς και όχι τον Μπαρμπουνάκη (ή οποιοδήποτε άλλο μνηστήρα του θώκου στη θέση του). Αυτό το «τουλάχιστον βρεθήκαμε μεταξύ μας» δεν είναι καθόλου «τουλάχιστο» τελικά!

Πάνο, από το στόμα σου και στου ...Ατσαλάκωτου το αυτί. Αν αληθεύει, και πάλι καθυστερημένα απόφασισε την ανάκληση των σχεδίων του. Στην περίπτωση του περιτειχίσματος του Λευκού Πύργου είχε κάνει επί τόπου αναστροφή.

Η ειλικρίνεια των προθέσεων του κ. Μπαρμπουνάκη θα φανεί με το χρόνο. Όπως έγραψα λίγο πριν η Ελένη βάλει το δικό της άρθρο, διατηρώ επιφυλάξεις για το πόσο η κεντρική πολιτική σκηνή μπορεί να διαλέγεται με πολίτες που παράγουν πολιτική «εκτός των τειχών».

Κλήθηκα και εγώ αλλά λόγω μιας ίωσης μου ήταν αδύνατο να πάω. Έξυπνη η κίνηση του Μπαρμπουνάκη αν και είμαι απόλυτα φειδωλός με τις προθέσεις του. Δεν είναι πολιτικό το ζήτημα και δεκάρα δεν δίνω για αριστερούς δεξιούς κτλ. Το ζήτημα είναι η ίδια η πόλη και να πάρουν το μήνυμα ΟΛΟΙ ότι η Θεσσαλονίκη ανήκει ΜΟΝΟ στους πολίτες της...

Παιδιά κοιτάξτε μια σημαντική χαραμάδα... που απαντά εν μέρει στα (του πολύ καλού κι εκτιμητέου κατά τα άλλα) πρωτοσέλιδου της Θεσσαλονίκης. Ο κ. Μπαρμπουνάκης μας προσέφερε την δυνατότητα εντύπου που θα προβάλλει τις απόψεις μας γιατί ειπώθηκε ότι μόνο το διαδίκτυο δεν φτάνει. Αν ένα πρωτοσέλιδο είναι το παν θα έπρεπε να το δεχτούμε... Προσωπικά για λόγους ηθικής αρχής και πολιτικού σκεπτικού κάτι τέτοιο δεν μπορώ να το δεχθώ και το είπα.

ΑΝ ΟΛΟΙ οι φορείς που αντιπολιτεύονται την πολιτική που εκπροσωπεί κυρίως (μα όχι αποκλειστικά) ο Ατσαλάκωτος αποδεχθούν την πρόσκληση μας έχει καλώς... (κι εδώ όπως έγραψα ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ ΔΕΝ πήρε ουσιαστική θέση ο ευγενέστατος κατά τα άλλα κ. Μπαρμπουνάκης, δεν είναι ειρωνικό αυτό, αναγνώριση ενός συγκεκριμένου χαρακτηριστικού είναι...) Ειδάλλως από το μικρό μας μετερίζι ο καθένας. Άλλωστε δεν μας θρέφει κανείς και δεν δέχομαι να με προβάλλει με έντυπο του και κανείς... Πώς λέμε Ελεύθερος «σκοπευτής»...

Υ.Γ.: «Εμένα κανείς δεν με διόρισε στο οδόφραγμα. Και κανείς δεν μπορεί να με ανακαλέσει...» (Τ. Πατρίκιος)

Αναφερόμουν στην βαθιά πολιτική αυτογνωσία που δεν πιστεύω ότι έχω εγώ. Για μένα είναι πρακτικό το θέμα, από την πλευρά του αρχιτέκτονα: Η ανάπλαση της Αριστοτέλους επιβάλει προγραμματικά την ύπαρξη και λειτουργία των καφέ, αφαιρεί από τον δημόσιο χώρο για να προσθέσει στον ιδιωτικό. Τα συντριβάνια κοκ δεν με φοβίζουν όπως και να έχει.

@πάνο—όλοι οι bloggers που πήγαμε στη συνάντηση είχαμε την εξής σκέψη νομίζω: Ρε λες να κάνει καμιά σοβαρή κίνηση ο Μπαρμπουνάκης; Μια στο εκατομμύριο και αν. Τελικά δεν ήταν ούτε τόσο.

Η συνάντηση ήταν όπως την περιέγραψε η Ελένη και τα υπόλοιπα παιδιά. Σκεφτόμουν να γράψω κάτι αλλά δεν χρειάζεται. Έχω καλυφθεί. Το βασικό από εδώ και πέρα είναι πως θα διαχειριστούμε εμείς το θέμα. Θεωρώ θετική την κίνηση του κ. Μπαρμπουνάκη αλλά μένει να δείξει ότι δεν σταματά μόνο σε μια PR κίνηση. Κάναμε συγκεκριμένη πρόταση στην οποία δεν απάντησε.

Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να περιμένουμε απάντηση. Μπορούμε να κάνουμε την ίδια πρόταση και στους υπόλοιπους και να θέσουμε τον εαυτό μας σε οποιαδήποτε κίνηση έχει σαν σκοπό να σώσει την Αριστοτέλους και κατόπιν την πόλη από τα υπόλοιπα εκτρώματα. ΑΝ δεν θέλουν να συμμετέχουν δεν σημαίνει ότι εμείς θα πρέπει να σταματήσουμε να προσπαθούμε. Από όλους τους επαγγελματίες πολιτικούς διαφέρουμε στο ότι ενώ μιλάμε μέσω των post, ακούμε ταυτόχρονα μέσω των comments.

Σήμερα διάβασα ελευθεροτυπία και ετοιμάζεται “καλλιτεχνική” εκδήλωση με πιθανότητα συμμετοχής σαββόπουλου. Η σύμπτωση είναι ότι εχθές έβλεπα ένα ντοκυμαντερ με γύπες...

Μμμμμ... Στην ελευθεροτυπία επίσης ο Μπουτάρης λέει ότι εμπλέκεται ενεργητικά με το γεγονός...Όχι οτι το στηρίζει. Γύπες... Είναι η ίδια επιστολή που διακινείται ή άλλη;

Μια παρατήρηση: για την Πλατεία ξεσηκώθηκε το σύμπαν – και σωστά. Για την υποθαλάσσια και την επέκταση του αεροδρομίου μέσα στο Θερμαϊκό (που είναι απείρως σοβαρότερα θέματα – και στη δεύτερη περίπτωση οι καταστροφές που θα προκληθούν μη αναστρέψιμες) κανένας από τους “γύπες” δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον.

Φαίνεται πως η λογική της διαφήμησης λειτουργεί απολύτως... Γι’ αυτό – μην τσιμπάτε εύκολα όταν οι πολιτικοί και οι παράγοντες παριστάνουν πως ενδιαφέρονται για την Μπουγατσαδούπολη, τους ενδιαφέρει μόνο η “μπουγάτσα”!

Αδερφέ Πάνο αυτό ακριβως προσπαθούμε να κάνουμε πιστεύω... Να συλλάβουν όλοι τη γενική εικόνα του αίσχους με υποθαλλάσιες, φουγάρα με αγάλματα, το αεροδρόμιο μέσα στο Θερμαικό, τις πλατείες μεταμορφωμένες σε κέντρα διασκέδασης κτλ. Εμεις πιστεύω ότι έχουμε τη συνολική εικόνα και πρέπει να τη μεταδόσουμε σε όλους. Η αριστοτέλους είναι μια καλή αφορμή για να θιχτούν και όλα τα υπόλοιπα θέματα. Ο κόσμος είναι σε μαύρα σκοτάδια Πάνο... 9 στους 10 δεν ξέρουν τι γίνεται πίσω από την πλάτη τους και αν δεν ήσουν εσύ, ο Αστερης, ο Αργος, το Agitprop, o Ναυτίλος, ο Γούτας και αρκετά άλλα μπλογκς πολλοί δεν θα έπαιρναν χαμπάρι σημαντικά θέματα που περνάνε κάτω από την πόρτα σα διαφημιστικό πιτσαριας στη δημαρχία. Φωνάζουμε, κάνουμε φασαρία, γνωριζόμαστε, ενημερώνουμε τον κόσμο και αποκομίζουμε μικρές νικηφόρες μάχες. Το να μιλήσεις με ένα πολιτικό δεν είναι και το μεγαλύτερο κακό. Μια επαφή είναι πάντα μια επαφή...

Γεια σου Θοδωρή! Δεν ξέρω αν όντως είναι το ίδιο κείμενο, μπορεί και να είναι. Διάβασα κάτι στην «Ε» για συλλογή υπογραφών «επώνυμων και ανώνυμων»... Εγώ έχω να πω πως οι υπογραφές μαζεύονται και περιλαμβάνουν τα πλήρη ονοματεπώνυμα των όσων συμμετέχουν. Συνεπώς όλοι είναι επώνυμοι.

Πάνο, η ανταπόκριση των πολιτικών εξαρτάται κυρίως από το πόσο οι πολίτες έχουν άποψη και ξέρουν να απαιτούν. Ό,τι έχεις γράψει στα «Μυστικά του Κόλπου» διαβάζεται και έχει ένα ορισμένο αντίκτυπο. Και εδώ πρέπει να πούμε “bloggers of the ‘net, syndicate”!

Πολύ καλή η περιγραφή της Ελένης δίχως δίκες προθέσεων κι ευγενικές παρατηρήσεις. Αλλά τι θα μείνει ως διά ταύτα; Το επόμενο βήμα ποιο;

Παντως ρε παιδια κι αυτο το γύπες που λέμε για όποιον πολιτικό ενδιαφέρεται ας το ξανασκεφτούμε! Το ζήτημα είναι να δουλέψουμε μαζί όχι να αποθαρρύνουμε ανθρώπους. Υποχρέωση τους κι υποχρέωση μας είναι.

Θα θελα έναν κόσμο που να μπορεί να εκτιμά την επιστολή, ή την πρόσκληση του Μπαρμπουνάκη ή τις προσπάθειες των μπλόγκερς δίχως λαϊκισμούς, εύκολους (θετικούς ή αρνητικούς) αφορισμούς κι αφέλειες. Που όμως θα θυμάται πως το να ξεκινάμε πιστεύοντας στις καλές προθέσεις των ανθρώπων ίσως και να ‘ναι το τελευταίο μας οχυρό... Κι αυτό δεν προυποθέτει βλακεία, αλλά ίσα ίσα εγρήγορση. Πολύπλοκο το σκάκι, έτοιμο να καταρρεύσει κάθε στιγμή, το ξέρω, αλλά γι’ αυτό περιγράφει τέλεια την ζωή...

Αγαπητή Ελένη, δεν πρόκειται καθόλου «για όποιον πολιτικό ενδιαφέρεται» – πρόκειται για τους ίδιους εκείνους που τις τελευταίες δεκαετίες έκαναν ό,τι μπορούσαν (συνήθως: ό,τι τους ζητούσαν τα συμφέροντα που νέμονται το κέντρο της πόλης) για να φτάσει η Θεσσαλονίκη στο χάλι που βρίσκεται σήμερα.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είμαι καθόλου κατά των συναντήσεων, επαφών κλπ – αν και κάτι τέτοιο μάλλον φάνηκε από τα μέχρι τώρα σχόλιά μου. Απλώς ήθελα να τονίσω α) την ανάγκη να κρατάμε «μικρό καλάθι» όταν μιλάμε με τους συγκεκριμένους κυρίους και β) να έχουμε υπόψη μας την οφθαλμοφανέστατη πρόθεσή τους για «ίδια οφέλη», ώστε να μην βρεθούμε άθελά μας στο ρόλο της γλάστρας.

Από ‘κει και πέρα, οι παρεμβάσεις των μπλόγκερ είναι καλές – αλλά το παιγνίδι παίζεται αλλού: από τη στιγμή που δεν υφίσταται ένα πραγματικό ρεύμα αμφισβήτησης από νεολαία και πολίτες, φοιτητές και κατοίκους, όταν η Μπουγατσαδούπολη κοιμάται μακαρίως, τότε οι βάρβαροι θα ξαναδιαβούνε – με χαρακτηριστική άνεση.

Αυτό νομίζω πως είναι η «απαισιοδοξία στη σκέψη». Η «αισιοδοξία στην πράξη» είναι αυτό που κάνουμε, καθένας όσο μπορεί. Και κρατάμε πάντα μια πιθανότητα, μήπως δεν πρόκειται μονάχα για το «γαμώτο», μήπως οι Θεσσαλονικείς καταφέρουν να βγουν από την παχυδερμική απάθειά τους (κάποτε...)

Ως τότε, έχουμε μπροστά μας κι άλλα χρόνια του Ατσαλάκωτου και του Ψωμιάδη. Ψυχραιμία!

Αγαπητέ Πάνο, καταλαβαίνω τι θέλεις (τι θέλουμε) να πούμε. Θα θελα όμως να θυμίσω την ευθύνη των πολιτών... Κι ότι πολύ συχνά οι «ηγέτες» (τρομάρα τους!) είναι οι πρώτοι που υπνωτίζονται από τις ιδεοληψίες των πολλών. Κακά τα ψέματα είναι πιο πολύπλοκο το παιχνίδι. Επί του «δια ταύτα» ποιος Θεσσαλονικιός (απρόσωπος β' ενικός που δεν περικλείει τις εξαιρέσεις) αντέδρασε όπως έπρεπε κι όταν έπρεπε στα αίσχη της μικροαστικής κατανάλωσης (ακούμε και Μπαχ, πώς τον είπαμε;;!! δίπλα στο κύμα, ουαου!) του 1997, όταν ο πολιτισμός έγινε στις πλείστες των περιπτώσεων ένα προϊόν για τον ναρκισσισμό και την κοινωνική ανέλιξη (συλλογική αυτοεικόνα τάχα μου!) των μικροαστών της πόλης; Ποιος πολιτικός χώρος κατήγγειλε τις αλλαξοκωλιές όλων τότε και ποιοι πολίτες δυσαρεστήθηκαν και το έδειξαν στην πράξη;

Η Αριστοτέλους είναι σημαία αντιπολιτευτικής ευκαιρίας για κάποιους που δεν κατανοούν ότι Ψωμιάδης και Παπαγεωργόπουλος είναι εύκολοι στόχοι – κρίκοι μιας ευρύτερης αλυσίδας που περιλαμβάνει κι αυτούς. Κι ότι η σιωπή είναι συνενοχή.

Όταν αρθρώνουν έστω κι άγαρμπες λέξεις λοιπόν κάποιοι πολιτικοί τώρα (ακόμη κι όταν βλέπω κάτι λάθος πατερναλιστικές ατάκες π.χ. του κυρ-Γιάννη σήμερα στην Θεσσαλονίκη, ακόμη κι όταν βλέπω δυο μέτρα και δυο σταθμά στην κριτική όλων μας – πληθυντικός ευγενείας, μην τσιμπάτε! –) θα πω καλώς τους και πάμε όλοι μαζί! Ή μάλλον θα απαιτήσω να πάμε όλοι μάζι αλλιως δεν με πείθει καμμιά κίνηση, επιστολή, μπλογκ ή εξωγήινη. Ακόμη κι αν δεν σε ψηφίσω, εδώ ας αλληλοστηριχθούμε. Αλλά θα αλληλοστηριχθούμε ξεκινώντας από το «κάτω τα χέρια γύπες»; Αντίστοιχο του κάτω τα χέρια αλητήριοι μπλόγκερς;

Ας δώσουμε την ευκαιρία στα «πουλιά» (τσίου τσίου) για δυο γύρους στον άνεμο ώστε να μεταφέρουν το μήνυμα πριν τα πετροβολίσουμε κατευθείαν ως γύπες. Είναι (είμαστε) μέτριοι άλλωστε όλοι οι άνθρωποι κι ένα από τα λίγα ατόφια προσόντα μας είναι ότι μπορούμε να κάνουμε τον ****κα! Σου κλείνω το μάτι λοιπόν κάπου συμφωνώντας μα και κάπου συμπληρώνοντας... Σωστό ή λάθος η παρτίδα θα δείξει. Ακόμη κι αν χαθεί τι έγινε; Στα γουέστερν όπως μας κόβω μάλλον ήμασταν με τους Ινδιάνους.