Οι μάγισσες της Θεσσαλονίκης
· 21.04.06, 10:39ΠΜ Νίκος Γενημάκης
Η Σμύρνη είναι μια γειτονιά της ουράνιας Ιερουσαλήμ. Σ’ αυτήν κατοικούν οι ψυχές των παππούδων μας, αυτών που γνωρίσαμε από τις διηγήσεις των γονιών μας. Κανείς δεν την είδε, αλλά όλοι ζήσαμε μέσα σε μια άλλη Σμύρνη, ξαναφτιαγμένη από τη μυρωδιά της λεμονιάς στον κήπο στη Χαλκιδική, από το νοσταλγικό τραγούδι που ακούγαμε κάποτε στο ράδιο και τον επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής.
Μια τούφα από τα μαλλιά ενός αγοριού σκορπίστηκε μέσα στις κεραίες, πάνω στις ταράτσες των πολυκατοικιών. Στο εξής το δάσος των κεραιών θα είναι το σύνορο που δε θα διαβεί. Μαζί με τον κόκκινο, χωρίς αστέρια ουρανό, θα είναι οι φρουροί της ψυχής του. Είναι πια «δεμένος» στην εναλλαγή της νύχτας με την ημέρα, στον πρώτο όροφο, μέσα σε μια χαμηλοτάβανη γκαρσονιέρα.
Στον τρίτο όροφο, ο καφές και η κουβέντα με τις γειτόνισσες ξορκίζουν τη μοναξιά και το χρόνο, βοηθώντας τη μέρα να περάσει. Η τηλεόραση κι αυτή καταπραΰνει τις έγνοιες και ημερεύει το λογισμό, όταν οι σκέψεις κάνουν το γύρο του οικοδομικού τετραγώνου. Τα χαρτιά της τράπουλας παίζουν περίεργα παιχνίδια, φανερώνοντας την εύνοια της τύχης και των Αγίων. Άλλες φορές, εξιστορώντας τις κρυφές σκέψεις της κοπέλας του δευτέρου ορόφου απέναντι, της αχνής μορφής που οι κουρτίνες αφήνουν να φαίνεται.
Το μέλλον της μιλά μέσα από τον καθρέφτη. Το σώμα της αλλάζει, το στήθος της πρήζεται από το θηλασμό, τα μάτια της σκοτεινιάζουν. Αυτό που κάποτε ήταν ο ναός του έρωτα, τώρα πια είναι σκεύος κυοφορίας. Πλέον ζει τη ζωή της μέσα από τα παιδιά της, στα οποία λέει ιστορίες για τη Σμύρνη.
Βόλτα στην παραλία, με τα παγκάκια και τα νεαρά ζευγάρια στη σειρά. Τη μυρωδιά του Θερμαϊκού μπορεί να την αγνοήσει κανείς. Μετά σπίτι. Πλυντήριο. Τα παιδιά γύρισαν από το σχολείο, και είναι η ώρα του φαγητού. Το όνομα του φαγητού θυμίζει κι αυτό τη Σμύρνη, και τα μπαχάρια του κάποτε ταξίδευαν με τα καραβάνια στους δρόμους του μεταξιού. Η Θεσσαλονίκη μάλλον ήταν η τελευταία στάση.
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση κάτω από τους όρους της άδειας χρήσης CreativeCommons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0.
* * *
Εξαιρετικό Νίκο... Όπως σου χω ξανα-ματα-πει “ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ” και πάνω απ όλα (γιατί ΔΕΝ συμβαίνει πάντα...) ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ γράφεις....