Η πολιτική ζωή στη «μπλογκόσφαιρα»
· 28.04.06, 12:24ΜΜ Νίκος Γενημάκης
Στο παρελθόν έχουμε αναφερθεί στα ιστολόγια (“blogs”) και στη σφύζουσα από πολιτική δραστηριότητα «μπλογκόσφαιρα». Σε αυτό το δημοσίευμα γίνεται μια συνοπτική αναφορά σε διάφορες πρωτοβουλίες πολιτών του Διαδικτύου, επώνυμων και ανώνυμων, που έλαβαν χώρα πρόσφατα στα ελληνικά ιστολόγια.
- Σε μια κορυφαίας σημασίας διαδικασία, όπως η επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος της Ελλάδας, η ενεργή συμμετοχή των πολιτών είναι απαραίτητη. Αυτό υλοποιείται σε μεγάλο βαθμό στο ιστολόγιο Αναθεώρηση, ένα χώρο διαλόγου που δημιουργήθηκε αυθόρμητα από πρωτοβουλία πολιτών, και στεγάζει προβληματισμούς που καλύπτουν όλο το φάσμα της πολιτικής θεματολογίας.
- Πομπώδη, ανιστόρητα και εκλογοπρόθεσμα, τα σχέδια «ανάπλασης» του «ατσαλάκωτου» δημάρχου Θεσσαλονίκης Β. Παπαγεωργόπουλου έχουν προκαλέσει την οργή των πολιτών του Διαδικτύου. Πάρα πολλά ελληνικά ιστολόγια έχουν αναφερθεί στο θέμα αυτό, αποδοκιμάζοντας μαζικά τα σχέδια του δημάρχου. Στο ιστολόγιο Non-linear complexity του Αστέρη Μασούρα θα βρείτε, εκτός από την εκτεταμένη αρθρογραφία του ίδιου, και συνδέσμους προς τα άλλα ιστολόγια που έχουν γράψει για το θέμα.
- Μεγάλο κύμα αντιδράσεων προκαλεί και το ενδεχόμενο της επέκτασης του διαδρόμου προσαπογειώσεων 10-28, γνωστού και ως «διαδρόμου της απωλείας», μέσα στο Θερμαϊκό κόλπο. Ο Πάνος Ζέρβας στα Μυστικά του Κόλπου επιχειρηματολογεί εναντίον της επέκτασης, δίνοντας έμφαση στα οικολογικά ζητήματα που προκύπτουν.
- H Κωνσταντίνα Δελημήτρου, πιο γνωστή στη μπλογκόσφαιρα ως «Ψιλικατζού», δίνει το δικό της αγώνα για την αλλαγή του ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου για τις υιοθεσίες. Η Κωνσταντίνα διεκδικεί «να πάψουν να μένουν στα αζήτητα τόσα παιδιά και να σταματήσουν οι άσκοπες γραφειοκρατικές διαδικασίες που συνήθως λήγουν άδοξα», και δεν παραλείπει να τονίσει πως και οι ομοφυλόφιλοι έχουν δικαίωμα στην υιοθεσία.
- Τελευταία, χωρίς αυτό να μειώνει τη σημασία του ζητήματος, η προσβασιμότητα του Διαδικτύου και του Παγκοσμίου Ιστού στα άτομα με ειδικές ανάγκες έχει απασχολήσει και αυτή την ελληνική μπλογκόσφαιρα. Μια «αποδελτίωση» των όσων έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής για το θέμα της προσβασιμότητας βρίσκεται εδώ.
Το παραπάνω σίγουρα δεν είναι πλήρες, καθώς είναι αδύνατο μέσα σε ένα μόνο άρθρο να δοθεί ολοκληρωμένη κάλυψη της πολιτικής δραστηριότητας στα ελληνικά ιστολόγια. Το σίγουρο είναι πως μέσα στους Έλληνες «μπλόγκερς» υπάρχουν πολλοί ενεργοί πολίτες, αυτόφωτοι, που παράγουν οι ίδιοι πολιτική «εκτός των τειχών» της κεντρικής πολιτικής σκηνής.
Δείτε επίσης
- Eye of the Rooster, μηχανή παρακολούθησης ελληνικών ιστολογίων με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο
- Ιστολόγιο πολιτικού διαλόγου
- E-Lawyer, ελληνική νομική επικαιρότητα
Το παραπάνω άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τη στήλη «Νetizen – Πολίτης του Διαδικτύου» της εφημερίδας «Εν Οίκω».
* * *
Καλή σύνοψη, αλλά προσωπικά θα ήθελα αρκετή έμφαση στα δημιουργικά στοιχεία, όχι μόνο την καταστροφική κριτική. Δεν νομίζω ότι είναι ωραίο η μπλογκόσφαιρα να γίνει ομοίωμα της κοινωνίας, που μόνο γκρινιάζει αλλά δεν προτείνει λύσεις και δεν προνοεί πριν γίνουν τα προβλήματα (ας πούμε με τα θέματα της Θεσσαλονίκης, γιατί περιμένουμε τις προτάσεις κάποιου για να αντιδράσουμε; Πού είναι οι δικές μας;)
S G, νομίζω πως ο όρος «καταστροφική κριτική» είναι εξαιρετικά άστοχος... Στα θέματα της προσβασιμότητας, της αναθεώρησης, των υιοθεσιών και του διαδρόμου 10-28 υπάρχουν αντιπροτάσεις · μπορεί κανείς να το δει σε καθένα από τους συνδέσμους στο άρθρο.
Για τη Θεσσαλονίκη ειδικά, την οποία αναφέρεις ως παράδειγμα, επίσης υπάρχουν προτάσεις, και ο τρόπος αντίδρασης μέχρι στιγμής (από τις υπογραφές μέχρι τους προτεινόμενους ακτιβισμούς) είναι πολύ μακριά από την απαθητική και απολίτικη γκρίνια του «μέσου» Έλληνα.
Δεν λέω ότι όλα ήταν καταστροφικά. Αλλά η υπόθεση με την Θεσ/νικη για παράδειγμα μου βρωμάει.
Πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερασπιστές της πόλης εώς σήμερα; Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (ξέρω γω ο Αστέρης) δεν κουνιόταν φυλλο.
Οι υπογραφές και οι ακτιβισμοί για μένα δεν έχουν μεγάλη διαφορά από τους αγρότες που χύνουν γάλατα σε κάτι δήμους, αν δεν συνοδεύονται από προτάσεις. Πού είναι οι προτάσεις;
Λοιπόν... ας ξεκινήσουμε από το βασικό: Κάθε ιστολόγος και ιστολόγα είναι ένα ξεχωριστό άτομο, με διαφορετική αισθητική και πολιτική άποψη.
Μέχρι στιγμής, υπήρξε μια μαζική αντίδραση στη μπλογκόσφαιρα εναντίον κάτι κραυγαλέου, ενός σχεδίου που υποβαθμίζει ένα σημείο αναφοράς για την πόλη, τόσο αισθητικά όσο και χρηστικά. Το γεγονός πως υπήρξε σχεδόν ομόφωνη αντίδραση σε αυτό δεν μας ταυτίζει πολιτικά και δεν μας κάνει κόμμα ή παράταξη – ο καθένας και η κάθε μια μπορεί να έχει τις δικές του προτάσεις για τα περισσότερο ή λιγότερο σχετικά με την Αριστοτέλους θέματα.
Η ανακατάληψη από τους πολίτες (“reclaim the city”!) της «γκρίζας ζώνης» που καταλαμβάνουν οι καφετέριες, και η επαναφορά αυτού του χώρου στη δημόσιά του χρήση, είναι μια πρόταση που εκτείνεται πιο πέρα και συμπληρώνει το αίτημα της μη κατασκευής του συντριβανιού. Αυτή η πρόταση έχει εκφραστεί από πολλούς στην μπλογκόσφαιρα.
Δεν θέλω να μπω τώρα στην ουσία, άλλα εγώ προτάσεις δεν βλέπω. η αφαίρεση των καφετεριών ας πούμε, έτσι σκέτη είναι κάπως ενοχλητική πρόταση. Οι καφετέριες που θα πάνε; Το ότι σήμερα είναι γεμάτες δεν σημαίνει ότι κάποιοι Θεσσαλονικείς τις θέλουν;
S G, λυπάμαι που δεν καλύφθηκες, όμως άποψή μου είναι πως δεν είναι δική μου (ή οποιουδήποτε άλλου που αντιδρά) υποχρέωση να πει ποιον χώρο θα καταπατούν οι καταστηματάρχες αν σταματήσουν να καταπατούν τον κοινόχρηστο χώρο στην Αριστοτέλους... Γιατί αυτό ζήτησα, όχι να φύγουν οι καφετέριες...
Ο κοινόχρηστος χώρος δεν είναι φτιαγμένος για να χρησιμοποιείται; Αν 90% των Σαλονικιών θέλουν εκεί καφετέρια, δεν θα έπρεπε να γίνει;
Αυτές οι περιέργες απόψεις περί κοινόχρηστων χώρων είναι που οδηγούν την Ελλάδα στην αυθαιρεσία και το χάος. Στην Βαρκελώνη στην παραλία υπάρχουν μπαρ και εστιατόρια μέσα στην άμμο, γιατί τα έχει φτιάξει η πόλη όμορφα και ενιαία. Στην Ελλάδα απαγορεύεται όμως, για αυτό έχουμε τα γνωστά αυθαίρετα εκτρώματα στις παραλιακές. Ποια λύση είναι καλύτερη είναι νομίζω εμφανές.
S G, λυπάμαι που δε διαβάζεις κι άλλους ιστολόγους από τη Θεσσαλονίκη, γιατί τότε θα ανακάλυπτες ότι εδώ και ένα τουλάχιστον χρόνο γίνεται μιά σοβαρή (και μερικές φορές, χιουμοριστική) κατανεμημένη συζήτηση για τα προβλήματα της πόλης, στα blogs του Άργου, του ANemou, του Θοδωρή Γούτα, του Dark Angel, του Πάνου Ζέρβα, του Crazy Monkey, του Zpi και άλλων, εκτός από το agit prop και το δικό μου blog.
Είχες τοποθετηθεί παρόμοια (“καταστροφική κριτική”) και παλιότερα, σε δικά μου post, οπότε και σου απάντησα εκτενώς, και άκομψα σε προηγούμενο post του Νίκου, οπότε και προτίμησα να μη σχολιάσω.
Κατ’ αρχάς, δεν υπάρχει καταστροφική κριτική: είμαστε πολίτες, και όχι μόνο δικαιούμαστε αλλά έχουμε και υποχρέωση να παίρνουμε θέση σ’ αυτά τα θέματα (για να το θέσω κι εγώ άκομψα, το γεγονός ότι πληρώνω δημοτικούς φόρους στο Α’ διαμέρισμα και ψηφίζω στην Α’ Θεσ/νίκης δίνει τουλάχιστον πρόσθετη βαρύτητα στην άποψή μου). Το εκλογοθηρικό μπαράζ αυθαίρετων αναπλάσεων των δημόσιων χώρων της πόλης στρέφεται κατά της φυσιογνωμίας της με τρόπο ανεπίστρεπτο. Αν είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι για τη διατήρηση της είναι γιατί τέτοια εγκλήματα έχουν γίνει στη Θεσσαλονίκη και στο παρελθόν. Έχουμε υποχρέωση πρώτα να σταματήσουμε την καταστροφή, και στη συνέχεια να προτείνουμε λύσεις (σαφώς και χρειάζεται ανάπλαση η Αριστοτέλους, αλλά με τρόπο συναινετικό). Προφανώς και ένας ζωντανός ιστορικός χώρος μιάς πόλης πρέπει να περιβάλλεται από ανθρώπινη δραστηριότητα (και επιχειρηματική), όμως τα δικαιώματα των καταστηματαρχών και των θαμώνων της περιοχής δεν είναι ιερότερα από εκείνα των υπολοίπων κατοίκων, που δικαιούνται να κάνουν ελεύθερη χρήση της πλατείας. Πέρα από την αλλοίωση της φυσιογνωμίας της, υπάρχει και το θέμα της παγίωσης της χρήσης των χώρων της πλατείας, που εκτός των άλλων, αποκλείει άλλους κλάδους επιτήδευσης από το να τους αξιοποιήσουν.
Έχει ήδη ξεκινήσει μιά προσπάθεια για να συγκεντρωθεί πληροφοριακό υλικό για τις αναπλάσεις που επιχειρούνται, καθώς και για να γίνει μιά ευρύτερη διαβούλευση της τοπικής κοινωνίας πάνω σ’ αυτά τα θέματα. Αυτά όμως παίρνουν κάποιο χρόνο, και δε φτάνουν μόνο οι ψηφιακές υποδομές και κινητοποιήσεις, σε μιά χώρα όπου το 70% των πολιτών είναι offline.
Ποσώς με ενδιαφέρει το αν είσαι ανυπόμονος και η αντίσταση στην άλωση σου φαίνεται συντήρηση και γκρίνια. Απο το αποτέλεσμα θα κριθούμε όλοι, έτσι κι αλλιώς. Η δική σου συνεισφορά στην πόλη σου ποιά είναι;
Btw, ο σημερινός Αγγελιοφόρος της Κυριακής γράφει ότι η Θεσσαλονίκη διαθέτει 7800 καφέ μπαρ, έναντι 5500 της Αθήνας, και αναφέρεται στα στοιχεία που είχε παρουσιάσει ο Σαχίνης, σύμφωνα με τα οποία αντιστοιχεί μιά καφετερία σε 144 άτομα! Τα νούμερα είναι εξωπραγματικά, παρά την ιδιαίτερη σχέση της πόλης με την φραπεδοκουλτούρα, την οποία στηρίζουμε έμπρακτα όλοι μας ως ένα βαθμό. Αυτή η ανάγκη των Θεσσαλονικιών, συνεπώς, υπερκαλύπτεται’ με τις άλλες, τι γίνεται;
ρε συ, με το ζορι γινονται οι καφετεριες? Δεν πανε ανθρωποι σε αυτες? Αφου οι ανθρωποι τις ψηφιζουν με το πορτοφολι τους, εσυ τι θες να γινει, να τις απαγορευσουμε? Να τις περιορισουμε με το ετσι θελω?
Το να παιρνετε θεση το στηριζω 100%. Το να μην προτεινετε ομως τιποτα, το να μην λαμβανετε υποψιν τις αναγκες των αλλων, το βρισκω αρκετα κακο. Οταν θες να κανεις δημιουργικη κριτικη, πρεπει να απαντας την εξης ερωτηση: αν ηταν στο χερι μου να κανω οτι θελω στην πολη, τι θα εκανα? Εννοειται οτι εκει πρεπει να σκεφτεις τα συμφεροντα και τις προτιμησεις ολων, οχι μονο τα δικα σου!
Εχω δει αρκετα απο τα μπλογ που λες. Εκτος απο μια τρομερη εμφαση στις εντυπωσεις (οι ατακες και γουγλοβομβες δινουν και παιρνουν) φοβαμαι οτι δεν βλεπω πολλες προτασεις.
Τωρα το τι εχω κανει εγω για την πολη μου ειναι μεγαλη ιστορια. Καταρχας την εχω απαλλαξει απο την παρουσια μου :-)
Κατα δευτερον δες αυτα τα αρθρα
ΥΓ Νικο δεν μπορεις να φαρδυνεις λιγο την φορμα για τα σχολια? τα 150-200 πιξελ δεν φτανουν!
@S G:
Η Βαρκελώνη είναι μια πόλη η οποία εδώ και μερικούς αιώνες έχει ανοίξει την κουβέντα για τον δημόσιο χώρο στους πολίτες. Ναι έγιναν τα μπαρ και τα καφέ στην παραλία της (η οποία δεν ήταν εκεί σημειωτέον πριν τους ολυμπιακούς),σε εναν χώρο παραμελημένο, απλησίαστο από τους κατοίκους της πόλης. Σήμερα η Αριστοτέλους βρίσκεται σε μια περίεργη κατάσταση: Ο κοινόχρηστος χώρος κάτω από τις καμάρες είναι υπό κατάληψη , νόμιμα από καφετέριες και τον εξοπλισμό τους. Δυστυχώς, οι ιδιοκτήτες καφετεριών και λοιπών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος κάνουν κατάχρηση της νόμιμης άδειας κατάληψης πεζοδρομίου και γεμίζουν ΌΛΟ το χώρο με τον εξοπλισμό τους, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με την έννοια του κοινόχρηστου χώρου: είναι σε χρήση από όλους. Αυτή τη στιγμή , δεν περνάει ούτε γάτα ανάμεσα από τα τραπεζοκαθίσματα στην Αριστοτέλους.
Πρώτο σημείο λοιπόν στο οποίο δεν συγκρινόμαστε με τη Βαρκελώνη: δεν ενδιαφέρεται ο πόλίτης και ο ιδιοκτήτης να τηρήσει τον νόμο και να αυτοπεριοριστεί στα πλαίσια της άδειας που του έχει δοθεί. Αντί να τηρηθεί ο νόμος, και να αφαιρεθούν οι άδειες των παρανομούντων, ο Δήμος τους πριμοδοτεί: προγραμματικά, θα κατασκευάσει πλατφόρμες που δεν είναι άμεσα ανακλητές (δηλαδή σε μια ώρα μέσα να είναι δυνατόν να μετακινηθούν) οι οποίες θα δοθούν προς χρήση στις καφετέριες και τα μπάρ. Συνεπώς προγραμματικά δίνεται ο χώρος σε συγκεκριμένη -κερδοφόρα- -δημοφιλή- (σε αυτά συμφωνουμε) χρήση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συνάδει η προγραμματική παραχώρηση κοινοχρήστου χώρου σε μία «ημί-ιδιωτική» χρήση. Το γιατί είναι απλό: δεν είναι δυνατόν να περιορίζεται η ελευθερία μου ως πολίτη, από κατασκευές σε δημόσιο χώρο, να κινούμαι και να απολαμβάνω τα ωφέλη μιας πλατείας.
Επίσης: το επιχείρημα για το ότι ο Έλληνας θέλει καφετέριες στον δημόσιο χώρο , μοιάζει στα μάτια μου ως μηχανικού με το ότι ο Έλληνας θέλει βίλλες πάνω στον αιγιαλό. Φυσικά και είναι παράνομες, αλλά αφού τις θέλει, θα του τις δώσουμε έτσι; Άλλο ένα σημείο στο οποίο το κράτος έχει αποτύχει να ελέγξει τα του Δημόσιου Χώρου.
Σημειωτέον ότι στην Ελλάδα δεν απαγορεύονται οι κατασκευές στην παραλία, όπως π.χ. οι κατασκευές μέσα σε οργανωμένες παραλίες όπου έχουν πρόσβαση όλοι. Δεν νομίζω να διαμαρτυρηθεί κανείς, αν φτιάξουν παραλία στην Θεσσαλονίκη αντίστοιχη της Βαρκελώνης. Ίσα Ίσα.
Το θέμα λοιπόν είναι να κάνουν οι ιθύνοντες σοβαρά τη δουλειά τους. ΔΕΝ γκρινιάζουμε ούτε παραπονιόμαστε άδικα.
Έχει γίνει διαγωνισμός για την Αριστοτέλους, διεθνής , ο οποίος ποτέ δεν εφαρμόστηκε. Και τα προβλέπει και τα ισορροπεί όλα. Γιατί να μην εφαρμοστεί το πρώτο βραβείο εκείνου του διαγωνισμού; Γιατί ο Δήμος να μπει στην λογική του αποφασίζω μόνος μου, ώστε μόνος μου να καρπωθώ τις υποτιθέμενες δάφνες για τα έργα που εκτελώ;
Και ένα τελευταίο: Θα πέσω κάτω ξερός αν η αρχαιολογική υπηρεσία , μέσα από το γραφείο της 4ης εφορίας νεωτέρων μνημείων δεν απαγορέψει στον Δήμο να κατασκευάσει διάφορα από αυτά που προγραμματίζει, όπως τις πλατφόρμες.
Και ένα δεύτερο τελευταίο: Δεν είμαι κατά όλων των έργων που γίνονται στη θεσσαλονίκη. Π.χ. είμαι υπέρ, αν μπορεί να το πει κανείς με αυτόν τον τρόπο του νέου δημαρχείου. Αλλά λύσεις υπάρχουν, εδώ και καιρό, σωστές και σοβαρές. Άλλα θέλουν δουλειά και ρίσκο για να εφαρμοστούν. Απαιτούν από τους άρχοντες της πόλης να μορφώσουν και να διαμορφώσουν τη συνείδηση του πολίτη για την πόλη. Και με αυτόν τον τρόπο καταλήγουμε στην εύκολη λύση.
S_G έχεις μια φοβία (;) σε οποιαδήποτε αντίδραση, νομίζεις ότι απαγορεύει την επιχειρηματικότητα. Η συγκεκριμένη αντίδραση έχει να κάνει με ένα χώρο που τα τελευταία χρόνια έχει καταληφθεί, σε τέτοιο βαθμό, από βαριούς καναπέδες και από πλαστικά τα οποία υποτίθεται ότι προστατεύουν τους πελάτες από τον άνεμο, αλλά οριοθετούν την περιοχή της κάθε καφετέριας. Όντας εσύ Αθηναίος, πιθανόν να παραλληλίζεις την Αριστοτέλους με το Σύνταγμα. Ο κάτοικος της Ν. Φιλαδέλφειας δεν πετάγεται για καφέ στο Σύνταγμα, οπότε χέστηκε τι θα του κάνουν. Εδώ η Αριστοτέλους είναι δίπλα σε όλους, τι να κάνουμε είμαστε χωριό.
Σε ότι αφορά στις προτάσεις, έχουν γίνει και έχει γράψει γι’ αυτό ο mave. Πέρα όμως από την γκρίνια όπως την χαρακτηρίζεις, υπάρχει και ένα μείζον πολιτικό θέμα. Είναι δυνατόν οι πόλεις να αναπτύσσονται ερήμην των πολιτών, της τοπικής κοινωνίας; Μπορεί ο οποιοσδήποτε πολιτικός να αποφασίζει μόνος του επειδή ψηφίστηκε πριν από 4 χρόνια;
Το ότι οι συντοπίτες μου πηγαίνουν στην Αριστοτέλους για καφέ δεν σημαίνει ότι θα κάνω την Αριστοτέλους ένα τεράστιο καφέ. Η πλατείες είναι κοινόχρηστοι χώροι από την σύλληψή τους ως κατασκευαστικής ιδέας. Θα συνέχιζα για αρκετή ώρα αλλά έτσι θα έκανα κατάχρηση της φιλοξενίας του site χωρίς λόγο. Είναι δύσκολο να σου δώσω να καταλάβεις γιατί δεν θέλεις. Οι ανυσηχίες σου ξεκινάνε και σταματάνε στην επιχειρηματικότητα. Εκτός από την επιχειρηματικότητα υπάρχει και η μοναξιά :-).
Κανεις λαθος, στο θεμα αυτο, δεν ενδιαφερομαι τοσο για την επιχειρηματικοτητα (οι ιδιοκτητες καφετεριας στην Ελλαδα ειναι περισσοτερο μαφιοζοι παρα επιχειρηματιες. Ασε που ειναι παιζουν και υγειονομικα εγκληματα, συμφωνα με αυτα που εχω ακουσει.). Εγω ενδιαφερομαι για τις αναγκες των πολιτων. Αν η Αριστοτελους ειναι γεματη καφετεριες, καποιος τις θελει αυτες τις καφετεριες!
Και οι πλατειες φυσικα δεν ειναι μονο φτιαγμενες για περιστερια και παιδια. Ειναι και για καφε, απο την πλατεια του Αγ.Μαρκου μεχρι το Συνταγμα και απο καθε χωρο στο Παρισι μεχρι καθε σχεδον γωνια στις ισπανικες πολεις, οι καφετεριες στην Ν.Ευρωπη εχουν το μεγαλο χαρισμα να εχουν υπαιθρια τραπεζια!
Δεν λεω φυσικα οτι πρεπει να μην μενει χωρος να περπατησεις (στου Ψυρρη ας πουμε οι παραβασεις των καφετεριων ειναι αφθονες, μεχρι και πανω στην διαβαση τυφλων βαζουν τραπεζια τα καθαρματα!), αλλα θελουμε μια ισορροπια. Το συνθημα Οχι Καφετεριες Στην Αριστοτελους το βρισκω απλα εγωπαθες και αδιαφορο για τις αναγκες των αλλων...
mave: “Πρώτο σημείο λοιπόν στο οποίο δεν συγκρινόμαστε με τη Βαρκελώνη: δεν ενδιαφέρεται ο πόλίτης και ο ιδιοκτήτης να τηρήσει τον νόμο και να αυτοπεριοριστεί στα πλαίσια της άδειας που του έχει δοθεί.”
μεγαλη συζητηση, αλλα ουτε στην Βαρκελωνη ενδιαφερονται, υποχρεωνονται! Υπαρχει διαφορα!
“το επιχείρημα για το ότι ο Έλληνας θέλει καφετέριες στον δημόσιο χώρο , μοιάζει στα μάτια μου ως μηχανικού με το ότι ο Έλληνας θέλει βίλλες πάνω στον αιγιαλό. Φυσικά και είναι παράνομες, αλλά αφού τις θέλει, θα του τις δώσουμε έτσι; ”
ξερεις ποια ειναι η πλακα? Οτι σε ολον τον κοσμο, απο την Μαρμπεγια μεχρι τα Χαμπτονς (ΝΥ) υπαρχουν βιλλες στον αιγιαλο!! Εκει ειναι που αποτυγχανουμε στην Ελλαδα, να συνειδητοποιησουμε οτι οι αναγκες πρεπει να καλυπτονται νομιμα και με ταξη, αλλιως καλυπτονται παρανομα, αντιαισθητικα και με διαφθορα!
“Δεν νομίζω να διαμαρτυρηθεί κανείς, αν φτιάξουν παραλία στην Θεσσαλονίκη αντίστοιχη της Βαρκελώνης. Ίσα Ίσα.”
τοχω προτεινει και εχω ακουσει τις πιο κουλες κριτικες. Ξερω γω λεει, θα μπει ο Λευκος Πυργος υπερβολικα μακρια απο το νερο. Ή τα καταστηματα που ειναι παραλιακα θα χασουν την θαλασσα...
Τωρα για την γκρινια σας, οτι ο Δημαρχος αποφασιζει χωρις να ρωτησει: δεν γνωριζω κατα ποσον ειναι αληθεια. Γνωριζω ομως αυτο που βλεπω: η κριτικη που ακουγεται ειναι τοσο στειρα και η δημοσια συζητηση τοσο ανωριμη που πιθανον δεν θα εβγαινε τιποτα αν ρωτουσε καθε Σαλονικιο. Εγω σιγουρα θα το εκανα αλλιως, θα ενημερωνα συστηματικα και θα εκανα ανοιχτο διαγωνισμο οπως εχω πει πολλες φορες, αλλα στην τελικη εσεις τον ψηφισατε αυτον τον ανθρωπο, ετσι?
Το ότι το ψηφίσαμε, και το γεγονός ότι μάλλον θα πρέπει να βγάλουμε ένα site του στυλ “we are sorry” αντίστοιχο με αυτο για την επανεκλογή του Bush, δεν σημαίνει ότι η κάθε Αρχή αυτού του κράτους θα ασκεί τα καθηκοντά της χωρίς κριτική στη διάρκεια της θητείας της, έτσι δεν είναι;
Και όχι δεν ζητάμε να ενημερώσει ο ίδιος ο δήμαρχος κάθε σαλονικιό ξεχωριστά. Ούτε ζητάμε να φύγουν οι καφετέριες. μάλλον παρεξήγησες κάποιο ειρωνικό σχόλιο για το θέμα.
Ζητάμε να διαμορφωθεί η πόλη που μας αξίζει με τις διαδικασίες που μας αξίζουν.
Υ.Γ.: Αυτό για τον αιγιαλό, ότι επιτρέπεται το κτίσιμο του σε άλλες χώρες είναι τελείως μα τελείως φάουλ. Δεν πιστεύω ότι ο άγγλος συνταξιούχος στην Μαρμπέγια που έχει κτίσει το εξοχικό του ΚΛΕΙΝΕΙ τον ΑΙΓΙΑΛΟ ή έχει κτίσει επάνω του. Προφανώς εννοείς ότι επιτρέπεται το κτίσιμο μπροστά στην παραλία. Κάτι που, έκπληξη επιτρέπεται και στην Ελλάδα. Δεν επιτρέπεται να στερείς όμως σε οποιονδήποτε την πρόσβαση στην παραλία.
Θα συμφωνήσω ότι όταν δεν έχεις αυτί να ακούσεις τις ανάγκες του κόσμου, ο κόσμος θα κάνει το δικό του με τον τρόπο του.
«Αυτό για τον αιγιαλό, ότι επιτρέπεται το κτίσιμο του σε άλλες χώρες είναι τελείως μα τελείως φάουλ»
Κι ομως, υπαρχουν ιδιωτικες παραλιες. Τεσπα, νομιζω συμφωνουμε, πρεπει να φτιαχνουμε ετσι την πολη που να εξυπηρετειται ΟΛΟΣ ο κοσμος. Η Βαρκελωνη για μενα ειναι ενα προτυπο σε αυτον τον τομεα, για πολλους λογους...
Aκριβώς, το σκίσιμο δεν πέφτει γιατί θέλουμε να πετάξουμε τα καταστήματα εκτός πόλης, εκτός Αριστοτέλους. Το θέμα είναι να είναι πλατεία για όλους και όχι μαγαζάκι των ελάχιστων.
Αυτό δηλαδή που ειπώθηκε παντού εξαρχής...
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΑΛΑΣΙΑΣ?ΞΕΣΗΚΩΘΗΤΕ ΠΕΡΣΥ ΣΧΕΔΟΝ ΕΣΕΙΣ ΜΑΤΑΙΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ! Τ Ο ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΕΡΙΧΝΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ maiorsal@otenet.gr ΣΗΚΩΣΤΕ ΚΕΦΑΛΙ ΕΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΕΤΕ! ΑΥΡΙΟ ΠΑΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ!
Διάβασε αυτό.