Νανούρισμα
· 01.05.06, 02:39ΠΜ Νίκος Γενημάκης
Είναι στιγμές που οι έγνοιες με τρομάζουν,
λόγια σκληρά, των τυράννων προσταγές,
και οι σκιές που στην κουρτίνα ξεπροβάλλουν
η συντροφιά μου για τις ώρες τις μικρές.
Κι είναι στιγμές που ακούω τη φωνή σου
να σπάει της πόλης την αφόρητη σιωπή
και γίνομαι ικέτης στο κορμί σου
για να σωθώ απ’ των τυράννων την οργή.
Όταν το πέπλο του ύπνου μας σκεπάσει
στου τσιμεντένιου γίγαντα την αγκαλιά
τ’ όνειρο στην Ιθάκη θα μας φτάσει,
στου φεγγαριού την άγνωστη πλευρά.
Με μια ματιά τη νύχτα θα αδράξεις
και μέσα απ’ τα σκοτάδια της ψυχής
με τα φτερά του αγγέλου θα πετάξεις
και στ’ ουρανού τους δρόμους θα χαθείς...
— Θεσσαλονίκη, 9 Ιούνη 1999.
Επιτρέπεται η αναδημοσίευση κάτω από τους όρους της άδειας χρήσης CreativeCommons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0.
* * *
Γιατί με σκοτώνεις με τα θανατερά σου βέλη,
αφού και μόνο η σκιά από το μαστίγιό σου μου φτάνει ;