Το ξεμάτιασμα
· 05.05.06, 12:27ΜΜ Νίκος Γενημάκης
Θυμάμαι, στα παιδικά μου χρόνια, που είχαμε μια γριά γειτόνισσα. Όταν πέφταμε και χτυπούσαμε ή όταν αρρωσταίναμε, αυτή η γριά γειτόνισσα μας ξεμάτιαζε, αντί να μας δώσει κάποιο γιατρικό. Σύμφωνα με αυτήν, όλες οι αρρώστιες και τα ατυχήματα προέρχονταν από το «μάτι». Έλεγε πως από τους εκατό ανθρώπους οι 99 πεθαίνουν από «αϊναρά» και ένας, ε αυτός δεν γνωρίζει κανείς από τι πεθαίνει...
Έπαιρνε μια χούφτα αλάτι και εφτά γαρύφαλλα που βάζουν στο φαγητό, διαλέγοντάς τα ώστε να έχουν ολόκληρο το κεφαλάκι τους. Μας έβαζε μπροστά της και μας διάβαζε κάτι ακαταλαβίστικα, περνώντας τη γεμάτη αλάτι και γαρύφαλλα χούφτα της πάνω από τα κεφάλια μας. Και το πιο αηδιαστικό, μας έφτυνε τρεις φορές πριν να ρίξει το αλάτι και τα γαρύφαλλα πάνω στην αναμμένη σόμπα. Το αλάτι και τα γαρύφαλλα άρχιζαν να τινάζονται και να σκάνε, και αυτή έλεγε: «Το βλέπετε; Αυτά είναι λόγια, αϊναρά...» και καταριότανε αυτούς που το προκάλεσαν: «Που να τους καούν τα μάτια...»
Εμείς και η μάνα μας σιχαινόμασταν το φτύσιμο, όμως δεν υπήρχε άλλη λύση πέρα από το να μας βάζει να κάνουμε μπάνιο κάθε φορά που αυτό συνέβαινε. Κι έτσι λοιπόν, κάθε φορά που η γειτόνισσα μας επισκέπτονταν και είμαστε άρρωστοι, δεν της λέγαμε κουβέντα. Μας έβλεπε με την μύτη κοκκινισμένη και μας ρώταγε: «Είσαι άρρωστη, Ελιζίκα;» «–Εγώ; Όοοοοοχι!!!»
— Το παραπάνω είναι μετάφραση από τα Ισπανοεβραϊκά ενός κειμένου της κυρίας Ελίζ Γκατένιο από την Κωνσταντινούπολη, την οποία ευχαριστούμε για την άδεια αναδημοσίευσης.
Δείτε επίσης
- «Το σύνδρομο Mal Ojo και το άλλοθι της κακίας...», του Γιάννη Παντζιαρά
* * *
Να διευκρινίσω για το παραπάνω πως η γριά γειτόνισσα διάλεγε τα γαρύφαλλα με ολόκληρο το κεφαλάκι τους, καθώς σε αυτόν τον τρόπο «ξεματιάσματος» ο αριθμός των γαρύφαλλων που έχουν σκάσει είναι ευθέως ανάλογος της σοβαρότητας του «αϊναρά».
Όπως καταλάβατε, μέσα στο αλάτι στην πυρακτωμένη σόμπα είναι δύσκολο να μην σκάσει κάποιο από τα γαρύφαλλα · τα περισσότερα σε αυτές τις συνθήκες μετατρέπονται σε μίνι πυροτεχνήματα. Οι εξαιρέσεις, προφανώς, αφορούν το 1% των ανθρώπων που δεν ξέρουμε από τι πεθαίνει...