13.08.10

Η Δουλεία ως Μνήμη, η Πληγή, ως Διαχείριση

04.06.10

Η «Σπορά» ενός «Μικρού Καραβιού»...

31.05.10

Φαρμακευτικές Μεγαλοβιομηχανίες: Θεραπεία ή Αρρώστια;

13.05.10

Ο δρόμος...

01.04.10

Ο Ιησούς κι ο αποδιοπομπαίος τράγος

29.03.10

Φορολογία και στη μνήμη;

01.03.10

Μικρό αιρετικό

Η περηφάνια των άλλων, η δική μας ντροπή;

“Souvenir de Salonique”:
Συγκρότημα από
νεαρές Εβραίες

Ακούω συνέχεια, σε βαθμό που έχω πια απορροφήθει, το τραγούδι των βραβευμένων Ojos de Brujo (σημαίνει «μάτια του μάγου») και Payo Malo, “De donde vengo”. Ένα εκρηκτικό μείγμα hip-hop και flamenco, όπου το πάθος των ερμηνευτών συναντά τους υπέροχους στίχους του τραγουδιού. Ένας από τους στίχους τους στίχους αυτού του τραγουδιού είναι η αφορμή για μένα να γράψω αυτό το άρθρο: “Mi casa es la Alhambra, hay en mi mesa dos culturas”, που σημαίνει «σπίτι μου είναι η Αλάμπρα, στο τραπέζι μου υπάρχουν δύο πολιτισμοί». Η μίξη των δυο πολιτισμών στην Ανδαλουσία, του αραβικού και του ισπανικού, είναι το καύχημά τους. Κι έτσι πρέπει να είναι.

Θα ήθελα να απαντήσω σε αυτόν τον στίχο, ως Θεσσαλονικιός, και να πω πως στο δικό μου σπίτι συναντιούνται πολλοί πολιτισμοί, σίγουρα περισσότεροι από δύο... Η Θεσσαλονίκη υπήρξε το σταυροδρόμι των πολιτισμών των Βαλκανίων και της Μεσογείου. Ήταν ο τόπος που η συνύπαρξη Ελλήνων, Εβραίων, Τούρκων, Σλάβων, «Φράγκων» και Αρμενίων μεγαλούργησε και άφησε τα δικά της μοναδικά μνημεία.

Αν δεν είχαμε την Αλάμπρα για σπίτι μας, είχαμε τον πολύχρωμο μιναρέ του Αλατζά Ιμαρέτ, τη συναγωγή «Ετς Αχαΐμ» («το δέντρο της ζωής»), από όπου ο Παύλος από την Ταρσό δίδαξε τον Χριστιανισμό στην Ευρώπη, τον τεκέ των στροβιλιζόμενων δερβίσηδων, τα λουτρά, τα τζαμιά, και πόσα άλλα. Ίσως κανένα από αυτά να μην φτάνει την τελειότητα της Αλάμπρα, όμως όλα αυτά μαζί με τους ανθρώπους της Θεσσαλονίκης συνέθεταν το θαύμα αυτής της πόλης.

Δε θα αναφερθώ, τουλάχιστο σε αυτό το άρθρο, στο τι συνέβη με τα παραπάνω, ούτε στη μοίρα των ανθρώπων που τα δημιούργησαν. Όποιος επιθυμεί, μπορεί να διαβάσει το “Salonica, City of Ghosts” του Mark Mazower · η ελληνική του μετάφραση αναμένεται προσεχώς. Το χρόνο δεν μπορεί να τον γυρίσει κανείς πίσω, όμως υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος σήμερα.

Έχουμε, λοιπόν, την υποχρέωση να ξεθάψουμε από το υπέδαφος της πόλης μας αυτό οι προηγούμενες γενιές μας άφησαν: Την ιστορία και τον πολιτισμό που δημιούργησαν όλοι αυτοί οι λαοί που πέρασαν από τη Θεσσαλονίκη. Αυτό που έχει συκοφαντηθεί, διωχθεί και και κρυφτεί στο όνομα της εθνικής ομογένειας, αυτό να το ανασύρουμε και να το κάνουμε υπερηφάνεια μας, σημαία μας.

Επίσης πρέπει να ανοίξουμε την πόλη μας στη νέα γενιά των μεταναστών που έρχεται. Αρκετά με τους μισαλλόδοξους τοπικούς πολιτικούς, τους μισάνθρωπους δεσποτάδες, τους τηλεφασίστες και τους «νοικοκυραίους της Μηχανιώνας». Αρκετά με το εθνικιστικό φολκλόρ των παρελάσεων, αρκετά με τις γιορτές μίσους στο κέντρο της πόλης, αρκετά με τη βεβήλωση των ελάχιστων μνημείων που έχουν απομείνει από το παρελθόν μας από τους φασίστες. Όχι άλλη μαύρη εργασία για τους μετανάστες, όχι αποκλεισμός και περιθωριοποίηση των παιδιών τους στο σχολείο, όχι άλλο trafficking με την ανοχή των σεμνότυφων αρχών της πόλης, όχι άλλες «τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις» όπλων αστυνομικών.

Μπορούμε να εμπνευστούμε από το παρελθόν της πόλης για το μέλλον που θέλουμε, για το μέλλον που της αξίζει. Αυτό είναι ένα μέλλον όπου η πόλη είναι ανοιχτή για τους μετανάστες, μια πόλη ανοχής, πολιτισμού και συνδημιουργίας. Έτσι μόνο η Θεσσαλονίκη μπορεί να διεκδικήσει πίσω κάτι από το παρελθόν που έχασε.

Δείτε επίσης

• «Η (κάθε) πόλη είναι θεμελιωμένη πάνω σε ένα έγκλημα»
• Ταφόπλακες, παντού
• La madrezika del agua no bive mas entre mozotros
• Μουσουλμανικά μνημεία Θεσσαλονίκης

* * *